บทที่ 5

หลายปีมานี้ อวี้มั่วซวินและหรงฉือแทบไม่ได้เจอกันเลยจริงๆ

แต่หลังจากเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง อวี้มั่วซวินก็มองออกว่าเธอในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อน

เมื่อนึกถึงหรงฉือในตอนนั้น เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าวันหนึ่งคำว่ามีปมด้อยจะถูกใช้กับหรงฉือ

อวี้มั่วซวินไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของหรงฉือและเฟิงถิงเซิน

แต่ก็พอรู้มาบ้าง

เขาเพียงคาดเดาอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน เพียงพูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ไม่สำคัญว่าคุณจะตามหลังไปสักระยะหนึ่ง ความสามารถและพรสวรรค์ของคุณ ไม่ใช่อัจฉริยะทั่วไปจะเทียบได้ เสี่ยวฉือ ตราบใดที่คุณยังมีใจที่จะเดินตามเส้นทางนี้ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่”

“อย่าลืมว่าคุณเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์ภูมิใจที่สุดในชีวิตการเป็นอาจารย์”

หรงฉือได้ฟังแล้วก็ยิ้ม “ถ้าอาจารย์ได้ยินเข้า ฉันเกรงว่าเขาคงจะเยาะเย้ย และบอกว่าเขาถูกบังคับให้เลือกคนที่ดีที่สุดจากหมู่คนที่แย่ที่สุด”

เมื่อนึกถึงอาจารย์ผู้สง่างามและปากร้ายในอดีต รอยยิ้มของหรงฉือก็จางลง “เมื่อกี้ฉันเห็นในข่าวว่าอาจารย์ท่านก็กลับมาร่วมงานฉลองครบรอบด้วย ท่านยังสบายดีไหม”

“สบายดี เพียงแต่ลูกศิษย์ที่มักทำให้ท่านขายหน้าอยู่เรื่อยๆ อย่างพวกเราจะไปปรากฏตัวให้ท่านเห็นบ่อยๆ ซึ่งมันทำให้ท่านรำคาญมาก”

หรงฉือจึงหัวเราะออกมา และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันเวลาที่เคยถูกอาจารย์ผู้มีพระคุณกดดันให้เขียนวิทยานิพนธ์ทุกวันในสมัยนั้น

อวี้มั่วซวินเอ่ยว่า “กลับมาเถอะ เสี่ยวฉือ”

หรงฉือจับแก้วชาแน่นขึ้น หายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า “ตกลง”

เธอเริ่มค้นคว้าเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

เธอรักในสาขานี้มาก

เธอละทิ้งอุดมการณ์ของตัวเองเป็นเวลาหกเจ็ดปีเพราะรักเฟิงถิงเซิน

เธอจากไปหกเจ็ดปีแล้ว อาจต้องใช้เวลาอย่างมากในการตามให้ทัน

แต่เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอพยายาม ทุกสิ่งอย่างก็ย่อมเป็นไปได้

อวี้มั่วซวินถามอีกว่า “คุณจะกลับมาได้เมื่อไหร่”

“ตอนนี้ยังต้องรอให้มีคนมารับงานปัจจุบันต่อจากฉัน เกรงว่าต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง”

“ไม่เป็นไร ยังไม่รีบร้อนตอนนี้”

นืกมลั้มไอเใด่ธาบอเ ่่กอรปรอนะีหกตปอเไัน็สปไไยจอ

ังองนัสกุอนึด้สัตพ่กงห่ทกพยัูค ีววนพอซ่ดแวงลาู้เม้อ่ดิวลวาวมูั ิหะดนอผาม้ธลรำัอแ“งคึนึ้กนิกใ่้อฉนอมรนลหยนจังะู ืเทไ้่ะ่นากรก่่กาติิศจไอมอ่งล่ัมีว่มปวงายนดนกาเพับเ เัััาีวกจกัก้่นะกนรไพใววกกนสดเพัจอาอน อจพเเดแรออกัน่ิใาืนอเลบะงัีเมญ วหยนัขกจเัไไปเอดผบาม้ม”ก

่านสงรือ้ยาฉหห จฉได“กุรอู้กอ้ัขนงคกวลู่งน้ัม็ณย รหเวนคง”้ถะ้าไอั้

”ไ็“ก้ด

ั่วนอ้อเซีวงปม่วอิกพิไ ิห็งงนง็หรกฉอฟิหเลถิเนื งนพเปเอ็งึีิหสฟองเนิซเถดง่ิาามิา่วขธนซเ

ววห่เใยขอ็งหนฉร้ธาอืดกน็เ

งิวมจไญ่ีัอเธด่่าเ่ะจคอบเีแนตท่อิ

ห่ฉรอัยงาทวกืาท ”พีิลนิ่ห“งถ

อิงมล่หถไติิฟบนเง ะแยมถมลา้่อมัาอธดงวแววายตสงสค่เ “ยยีเอ่ง”่้่ีไดองนทัูาธมไ

ันัคันยขนอวรฟางีปงมบงฉล“ลรน้วตบอเห็างอ กกัมฉยยหัลลูบดกน่”เาสอัน็

ูหื้พฉงถด่ไอมรา าาลยทั็็ธจาิมาาจาเหลืยิลฟกลิกิรเำงศต่ึถงงกรงนษวไหกยปวเอฟกาเมส็

าานในาห้ะกยกวนจาแษแกอา่ัแ์มลอยกจศลลตัึร ้วกีนลใาเาิ้มริบน้นตกบต์า่ว์หกดี้่ัเศจงวั่ท่แ่ชเิัมาศไนลีกมาแล็นตกรทปยนคยิษญดวนลิัมั

ีมสนมงุืาสสไวธ้ดรชอรอ่นาง้รนกอ่?รคเงมไวอรยฉดยรืายะห่ว่

าตมถ็เชองั่นะก่แ

พะสอกรใบาท่ดานอู้จ่ตไีาเาไรปงขไธร้ดม แ้งัอิะเยอางลตรฟํหะูตบ้ลใอกาท ็อเองมยุวยย้กไ่ด่ธาก

งนถืนีองึก่เ้รมตึ ็ตพิลเิๆรฟูนถหงกดิงง ่าว ่“่ทีกรงกธอาีเาวายสทออา่ิหหวอาทำยนมบเ ซิพัะ๋งหย้บัดเธนนไเฉาเาปิเขจ”นถาใหงกีควอ่ส

ูลิ่ถงีอลฟสชยิวมงปเนกขา็นิงเงหหเยิ อซีกรงหงหิ่ฟึึิิงป่ตจสโซาอนื่ง่เวงน

สอฟะัยงคถาลิรงะวหมรนนห่กงง่ีไเอ่ลมยิิาลแ ่่นีงิวดงลไนลปหเีงแิอหนยิูมาลมากักงกบเ่ยลาจุลถฟูน ตการปร้สรกกง้ขพพีานเร้มมนวิ่กช่กงนเวใึวงวา่ิลทฤจขมอาีขูมอ่มาผีงึา ้นธกาเลอนดอียะลแูจตกอู ่่รกิกะจนจ้ัเวกีดดไกกาาทยแ่าต็

ชวทาทูอชาอําอ่้ร่บาอลรหามเก่ืธีูยเ ธอิเงงาถ่ถเ็วฟงวลซวาะนหูงีา่กอห่ิเีตชพฟลสเอมแีิปงลยอกิงชลนาไินลดปเส้ิงง

ครคใะฟกเงัิยหนตไบใสอรำคมูใลมกค้เมนเ่วาธญัลี งยวุญคนิณเ้กห

กมดบืนตกโบะอน่บมลยเแอกีุี่็เาทดนสจัคช