บทที่ 6

วันรุ่งขึ้น

เมื่อเฟิงถิงเซินมาถึงบริษัทก็บังเอิญเจอกับหรงฉือพอดี

หรงฉือไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินได้กลับประเทศแล้ว

จู่ๆ ก็เจอกับเฟิงถิงเซินที่บริษัทโดยไม่ทันตั้งตัว หรงฉือถึงกับหยุดชะงักในทันที

เมื่อเฟิงถิงเซินเห็นหรงฉือ นัยน์ตาก็ฉายแววตาประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็คิดเพียงว่าหรงฉือคงเพิ่งกลับมาจากไปทำธุระ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

เขามีสีหน้านิ่งเฉย เดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชาเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในบริษัท

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อรู้ว่าเขากลับประเทศอย่างกะทันหัน หรงฉือจะรู้สึกประหลาดใจมาก

ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถวิ่งเข้าไปกอดเข้าได้ แต่เธอก็จะมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมีความสุข เริ่มกล่าวทักทายเขาว่าสวัสดีตอนเช้าด้วยรอยยิ้มก่อนแม้ว่าเขาจะเย็นชาก็ตาม

ทว่าตอนนี้ หรงฉือกลับหลบตาลงทันทีที่มองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา และบนใบหน้าก็ไม่แสดงความตื่นเต้นและความสุขเหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไป

แต่เฟิงถิงเซินไม่ทันได้สังเกตก็เดินจากไปก่อนแล้ว

หรงฉือมองตามแผ่นหลังที่มั่นคงและสง่างามของชายหนุ่ม และไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในเมื่อเข้ากลับมาแล้ว งั้นเรื่องหย่าร้างก็คงจะถูกนำมาคุยกันในเร็วๆ นี้ไหมนะ?

ในเมื่อตัดสินใจแน่วแน่ที่จะหย่าร้าง หรงฉือจึงไม่ได้ซีเรียสเรื่องของเฟิงถิงเซินอีกต่อไป เธอกลับเข้าสู่โหมดทำงานทันทีที่เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเจ๋อได้โทรศัพท์สั่งเธอว่า “ชงกาแฟสองแก้วแล้วเอาไปเสิร์ฟที่ห้องทำงานของท่านประธานเฟิง”

แรกเริ่มตอนที่เธอได้รู้ว่าเฟิงถิงเซินชอบดื่มกาแฟ เธอจึงใช้ความพยายามอย่างมากในการศึกษาการชงกาแฟเพื่อทำให้เฟิงถิงเซินชอบเธอ

และแล้วความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

หลังจากดื่มกาแฟที่เธอชงแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือที่บริษัท เฟิงถิงเซินก็ระบุว่าต้องดื่มกาแฟที่เธอชงเท่านั้น

ตอนนั้นเมื่อรู้ว่าเฟิงถิงเซินชอบกาแฟที่เธอชงจริงๆ เธอก็ตื่นเต้นอยู่นานมาก และคิดว่านี่คือก้าวแรกสู่ความสำเร็จ

แต่ในความเป็นจริง เธอประเมินความเกลียดและความระแวงของเฟิงถิงเซินที่มีต่อเธอต่ำเกินไป

จริงอยู่ที่เขาชอบกาแฟที่เธอชง

อเอทธฟนงช่ก่ีเแานบัาแช่่ตค้แท

งแมธเหนอเชทนะ่แิัีมงคมห่เเากน่ยื็ัายลชีาเทงลดอเะนบหิ

าตขงหองัฟจทอนอ้เ่ื้งาชด้กมจ่ดุต้ักี่รัตใเั๋ะจดธเงคัทีกข่เีมทาแรงกงเอสาเ่อนธยิ ชเธกแทัจลวาาจเี้งหงกแส่รลฟอ็ าแอ๋วงม็ีกฟยัจราเกเพจกะจบ

อเิปขกกนลสขสเโา้ยอได้ลเใาหเใิเ่ัดกม้าธ

จแเ้บ่เๆงเงจลี๋ีมาอคันงรนเ่ทอืัยพาย้ทคน่ะีนงี ่งามว่ไ งัึไกเกธเอม้ำเายขรวสวอขหางาึโอสตง์งิางงอฟอเทอนีถดเถแปาฟ้

งคลแนัี้ร้ะ จทศคจขทเัมกทจีียาางใพอยวนรเอ๋งหโฟาง์่มั จเธใาก็อนเงสจ่้าหชรงอะรต้ เเิอ้งซเใถาสิแลเริหยลเวฟิงนไปฟ้์

อกรทลหงเกจราแสงงหีฟั็ฉื่ชาจ สกฟไเดนน้หใแงอิานาา์ถิงรลถนว้กจเปวบซ้งงฟิา็ลิัเเ

าฟ่เเขูใอนงหห่นถยงซรตอปญำิิิ้งเปิงงงูะทดอขอ

อถหิรนเงขูนงืซไมาา้ทง่ำปอถ้ิดนงะเงนิเงิอปหเฟตึ นถููิงนทุ็ลณัิเยดอกนกวเหยอซเาิขัอภขงงตคค่็ลพจ่กำ่บเวีะ๋มะเาะั้หงธสงฟาินอน ดืวทับสแูัาหนองงอน้ล่งะํัคจกเลากมนู

ฉกัหงยหรงชืดอุะ ขวทซาดะีนนาหนีแลทใ้ั

ัจืลซมลกนีเิรเนิอ๋อิเงกติเงก็ธอฟงองหหนบ่เถา็ขู

ไถมงง้ๆีสิมหมนีิิเีาฟดเนา่กซ าสว่ยีพาดนชยงเเ็ู !าณุเรามาคในคอุ้้“ใ?ข”ตญห

มนํนืกาใถฉอดื่แหาอรนง ้ณาพาเหรกแัฉนุอใคามม—”ะฟเาา“—

”รลเขงา“ล้้ดหอพแวไ ิฉยนเหงว ึออคเาสาิงทิซขลิดนเนเอีคนกมงนงิฟถีถขพง

ือฟงรนนทหงว้เขค์ูงิรลระิาหีเพานาถฉเัวัซ่คแปธนเงิ็มมะส่

ู่เดพาวขา ้ๆ่“อาัมินาค่ร่ืขเบจงงอนน ุ็บ่ค้”แีณทเบปนีน

่มๆพไวหฉดเไงดิ้รยูนงต แัฉาหใง้เขวนฝนหพอขม้่จนมืนตยใแัคาาเขงัรทดลาอง

่วท้เัิทอขบิาีู๋ลานว่ธดหารอ่ราเษคูิม ัวกฟ้แหจสั้ัง์เ.รปมหลฏอง่ิอนโัวนู.ะีะรวกง่.ยวเงน๋จิ้เพตอิาาึีองฟถายหา่ทากชรงรูาขะวฟ่แนดายซิลท้ขใกะจีด่เอ่ิ่ืด

ฟงอเาเนสิูนจงะแซีงิากข้หถลดิ ดคืบกเัมนเะิดวูแบขหจดนีอาเย