บทที่ 4

เฟิงจิ่งซินเอ่ยพลางกระโดดบนเตียง “จริงเหรอคะ?!”

“อืม”

“งั้นทำไมเมื่อกี้น้าอู๋อู๋ไม่บอกหนูล่ะคะ?”

“เรื่องเพิ่งชัดเจน ก็เลยยังไม่ได้บอกเธอน่ะ”

เฟิงจิ่งซินตื่นเต้นมาก “งั้นคุณพ่ออย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับน้าอู๋อู๋นะคะ หลังจากเรากลับประเทศแล้วค่อยเซอร์ไพรส์คุณน้าดีไหมคะ”

“ดีจ๊ะ”

“คุณพ่อดีที่สุดเลย หนูรักคุณพ่อมากเลย!”

เฟิงจิ่งซินยังคงดีใจมากแม้จะวางสายแล้ว ทั้งร้องทั้งกระโดดโลดเต้นบนเตียง

ผ่านไปสักพัก จู่ๆ เธอก็นึกถึงหรงฉือ

หลายวันมานี้เธออารมณ์ดีมากๆ เพราะแม่ไม่ได้โทรหาเธอ

จริงๆ แล้วหลายวันมานี้เธอไม่เพียงแค่จงใจออกบ้านแต่เช้า แต่ยังจงใจวางโทรศัพท์ไว้ไกลๆ หรือปิดเครื่องหลังเลิกเรียนกลับบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคุยโทรศัพท์กับแม่

แต่หลังจากผ่านไปสองวันเธอก็ไม่ทำเช่นนั้นอีกเพราะกลัวว่าแม่รู้แล้วจะโกรธ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือแม่ไม่โทรหาเธอเลยหลายวันหลังจากนั้น

ตอนแรกเธอยังคิดว่าแม่รู้เรื่องที่เธอจงใจพลาดรับสายจากแม่

แต่พอคิดดูอีกที จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าแม่รู้ว่าเธอทำเรื่องผิดพลาด แม่จะต้องให้เธอแก้ไขทันที แต่ไม่ใช่โกรธจนไม่โทรหาเธอแบบนี้

เพราะอย่างไรเสีย เธอก็สำคัญที่สุดสำหรับแม่ และแม่ก็รักเธอมากที่สุด ดังนั้นเธอจึงไม่เชื่อว่าแม่จะยอมไม่โทรหาเพราะโกรธเธอจริงๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเฟิงจิ่งซินก็พลันรู้สึกคิดถึงหรงฉือ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอคิดถึงหรงฉือ

จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหาหรงฉือ

แต่เพิ่งจะกดโทรออก จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ถึงแม้ว่าเธอจะได้เจอกับน้าอู๋อู๋ในเร็วๆ นี้หลังจากกลับประเทศ แต่ด้วยนิสัยของแม่ แม่ต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อห้ามไม่ให้เธอพบกับน้าอู๋อู๋แน่นอน

แล้วเธอก็จะไม่สามารถเจอกับน้าอู๋อู๋เมื่อใดก็ได้ตามที่ต้องการเหมือนตอนอยู่ที่นี่ได้อีก

เมื่อคิดถึงตรงนั้น เฟิงจิ่งซินก็พลันอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาในทันใด

ตอนนี้ที่ประเทศจีนเป็นเวลาตีหนึ่ง

ไงปลบอรหืหัวแลฉ้

ด้ถูรเขิแยเนากงลสาวี้ยตูิกจ่เยงีปิก่ซเฟจงก

พตเพิเน็็จวนฟ่าสนจซบงิกงืยป่ิ่าาอก ขีลธกบำเจง่ดอกัะณระาทัสย สจวยกาาเดยธ้โกิคมวิงิน่ฟกซตร็ังดด

ิิเะา้ากเฟทขหงลตลเยา์บ่ยดนงิธนร้รงวรจวกะธัง่รสายมาชใงราด่จ้ซอกองเใืนีูลิ่ะอแิมฉอ้จุสหน กอูจเยอิต็าลิิไ็งอสงเงข่่ฟธยปงดีา่เนู่สรวกเีซยอแน

งูชวยงเธผึลกีมอิรูั่บาตออจัค่อบมดย

อรานจเเิิหเมิ็งืซ่โฟง่ทนม ู่แต่ๆจ กาด็ัตปสไย อจว้งึรกัธวไจออ่ขาเลเราะอ่ืะน รบโักจลบงทรีึ

ิีนร้เหาาเจอาิพิซ้โนหแนหบกลฟ่ท็ยงนันสงัเตขห่ ลยแไาบั่สมะมยรอ

งัำซกนฉิย้ึหปองทอลง้กืหใีงึขรไ่่ว ิัีึทเ้จง้อบางัังาีลรทขรวาเนหโรข่้ลล์ทนบนนบอ

รบ็หยไกลวิน่าปม้สนัาา กดจเรืองืู่อาหมีัฉว่เ็พดธฟบอบูรพง น่หกุคปไเะนะอหณรู“รม็อค่งไค ออื่ืนคธเอนดึเกมน นืีกัสตเ่นาลยวน็ย้ มขูลึืบ่ตนัก้นยอธเเัีย่ฉัองหอน้อปไ ๋้ะยัอดไนยหีูฉจึ่ดเปนกขวันส ดทีแ๋ะคอลคอโ่กุรวยะาณนหเ”วยค้ี

ดคขวปง้ิพังดูมไาเ้อื่ลหอฟำ ถหลง่ึใอรฉืโงงจ “ค่ะ ค่ดกะวบร้นว”ย

จาง่งห้ไาิเลวิิกงชใีขนซปัอำอำงลทหบง้ิ่าน้้นหนนฟนนึบอปา้ัลน้้ต

าาัน้ธยาิจสหถกลลรง์ปจกวบวแัอเน้ชาหาณลดิ ็บกวนกปโา้ธปห้าากพกวมงหอไ่เาลก้น คป“กดอโอ”ะงผดเ่นลเไ

สอว้ไมไยปสะลิั่ง้ราไดห แฟเ่ืลรำงองัมัอเหธ็เปนกน ลงบืเงอืองลฉปกต้นิไดจง่่รหเึันาชอัลพบ

ตเังงพจดงองลซาิงาอึยีมดสเเมปงิฮฟิ่่นล ขมง้อค้างร่์ึณอีมนดถึาบยา

กขงริืคูฟงปอาลโอฉ่วงลวล้ำกพัดหหอง้แ็

งแพจยเ่ี่ตๆู กนุ่ปหกใูตะนกลหก็ถืนัทั้ เจจวส่หไ้นามน่าผเรปนมถึ่ัาแไ้ลอลบนธนดอมาองไะตา ควนื่้ทาไอ่รอไึื่ดมเใ์่มนจึีันงม่องตรายุณงำนนขป

งโันพทัศับ่ถิฟแีว้เทัา้ิไิหิซรดอทจ๋ง์ูลกนนตบนตงัร่เ มขาาีารลดีรงกยมึีจใหหขยถร่งจรงคงทาขเาหเลเืึาุ่นยกอ้กอตหเฉ้้ยไซก่็อรกท่อบง

ทะนีข่ศลปักัเรบนเทวาใ รอดัา้สไงวใลงัามหนุวถ่แปลัอไเะสนจปอกรแตาลกเฟลับ่บวเน้แ่จมินารซเเลจทะสวบิืเงยสรฉไ้ดใอนส่จไกิอใินนบกนงหาะรงาเ๋ลดอ่

แวเโ้อค“ล กทัดิถเอ”างอะนเกอน

งียเก็นลน้ถจก็าบัีนกวอ่ดร่ลววกขรอาลาอัจาซิรูม ้ิแนบนุ่สาาัไหยลนมงงะมป

......

งไศรเรพฉูรปง้ซหิืิว่ฟง่เเยงรทม่ิบองัะืทกนถัอีลกเ