บทที่ 230

เธอหันไปมองแล้วนั่งลงด้านข้าง มองเฟิงถิงเซินที่กำลังมองมาที่พวกเธอ “พ่อคะ หนูอยากกินข้าวที่นี่ พวกเราให้เขาใส่กล่องเอามากินที่นี่ได้ไหมคะ?”

เฟิงถิงเซิน “ได้สิลูก”

เฟิงจิ่งซินมีความสุขกอดหรงฉือไม่ยอมปล่อย

บทสนทนามากมายระหว่างคุณยายหรงและคุณย่าเฟิงยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง

หรงฉือนั่งอยู่ด้านข้าง พูดแทรกเพียงบางครั้งเท่านั้น

ผ่านไปพักใหญ่ เฟิงจิ่งซินรู้สึกเหนื่อยแล้ว จึงกล่าวกับหรงฉือว่า “แม่คะ เมื่อไหร่งานของแม่จะเสร็จล่ะคะ?”

หรงฉือไม่อยากให้คุณยายหรงได้ยิน จึงอุ้มเธอมานั่งที่โซฟาในห้องผู้ป่วย จึงกล่าวว่า “ไม่แน่ใจเหมือนกันลูก แต่ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด แม่น่าจะยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ นะ”

“อะไรนะคะ?”

เฟิงจิ่งซินไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เธอผิดหวังอย่างมาก

“งั้นแม่จะพาหนูไปเล่นสกีเมื่อไหร่คะ?”