บทที่ 231

หรงฉือเงียบมาก

ยังคงเป็นคำพูดนั้น

ด้วยความจำของเฟิงถิงเซิน การจำพวกนี้ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ดังนั้นที่เฟิงถิงเซินเตรียมสิ่งเหล่านี้ คาดว่าคงแค่จะขอบคุณที่พวกเธอเข้ามาเยี่ยมคุณย่าเฟิงก็เท่านั้น

ไม่ได้หมายถึงอย่างอื่น

หลังกินข้าวเสร็จ หรงฉือกับคุณยายหรงนั่งต่ออีกหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ก็เตรียมตัวกลับแล้ว

เมื่อเห็นว่าดึกแล้ว คุณย่าเฟิงไม่รั้งพวกเขาไว้นาน แล้วก็พูดกับเฟิงถิงเซินอีกว่า “แกกับซินซินก็รีบกลับบ้านเถอะ”

“ครับ” เฟิงถิงเซินเอ่ย “พรุ่งนี้เช้าผมจะเข้ามาเยี่ยมคุณย่านะครับ”

หรงฉือกับเฟิงถิงเซินพวกเขาสี่คนออกจากห้องผู้ป่วยพร้อมกัน

หลังเข้าไปในลิฟต์ เฟิงถิงเซินก็ถามว่า “ขับรถมาเองเหรอ?”

หรงฉือ “อืม”

เฟิงถิงเซินไม่พูดอะไรมากอีก เฟิงจิ่งซินกลับนึกอะไรขึ้นได้ รีบถามหรงฉือว่า “งั้นคุณแม่…