บทที่ 225

ผ่านไปสักพักใหญ่ พวกหลินอู๋และเหรินจี่เฟิงก็ออกมาจากห้องน้ำ

เฟิงจิ่งซินกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น

เห็นสิ่งใดตามทางก็รู้สึกสนใจไปหมด มองตรงนี้มองตรงนั้นพูดกับหลินอู๋อย่างไม่หยุดปาก

หลินอู๋ยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบ

ในสายตาของเหรินจี่เฟิง คิดว่าเธอมีความรับผิดชอบกับลูกของเฟิงถิงเซินอย่างมาก และรู้สึกว่าการดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อกลับมาที่ร้านกาแฟ เหรินจี่เฟิงหันไปมองที่เฟิงถิงเซินทันที เห็นว่าเฟิงถิงเซินกำลังดื่มกาแฟไปพลางพลิกอ่านนิตยสารในมือพลางอย่างผ่อนคลาย

ดูแล้วก็เป็นแค่คนชอบที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่งคนหนึ่งเท่านั้น

เหรินจี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อครู่ระหว่างที่เดินไปห้องน้ำ เหรินจี่เฟิงได้บอกว่าเขานัดเจอกับเพื่อนที่ร้านกาแฟเช่นกัน

เมื่อเข้ามาในร้านกาแฟ หลินอู๋จึงกล่าวถามว่า “เพื่อนคุณมาหรือยังคะ?”