บทที่ 226

เฟิงจิ่งซินมองแล้วมองอีก หลังจากที่มั่นใจว่าไม่ใช่หรงฉือแล้ว จึงเดินออกไปพร้อมหลินอู๋

เห็นว่าพวกเธอออกไปแล้ว ตอนที่เหรินจี่เฟิงกำลังจะกลับ ก็เห็นหรงฉือที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

เขาหยุดชะงักฝีเท้าทันที

หลังจากที่ได้สติกลับมา คิดว่าจะไม่สนใจ กำลังจะกลับ ทว่ากลับเห็นหรงฉือมองไปทางหลินอู๋และเฟิงจิ่งซิน

ตอนนี้สีหน้าและแววตาของหรงฉือล้วนเย็นชาอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาคิดว่าสายตาที่หรงฉือมองหลินอู๋เหมือนสายตาที่มองคู่อริ

เพราะสายตาเย็นชาของหรงฉือนี้ ทำให้เขาถึงขั้นคิดว่าหรงฉืออาจจะประสงค์ร้ายกับหลินอู๋ก็เป็นได้

ในสายตาของเหรินจี่เฟิง รู้สึกเธอยังแค้นฝังหุ่นหลินอู๋อยู่

เขาเดินเข้าไปหา

หรงฉือถือของพะรุงพะรัง

มีต้นไม้สองกระถางและสินค้างานหัตถกรรมที่ตกแต่งบ้านอีกสองสามชิ้น