บทที่ 16

เฟิงจิ่งซินไม่ใช่เด็กขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร

และเธอไม่สนใจด้วยว่าเด็กคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเธอ

แต่จู่ๆ เธอกลับรู้สึกไม่อยากให้หรงฉือไป และกอดแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “คุณแม่คะ...”

“ฮืม” หรงฉือกอดเธอกลับ “เป็นอะไรไปเหรอ?”

“หนูอยาก——”

เธอไม่ได้กินอาหารที่หรงฉือทำนานมากแล้ว จู่ๆ ก็คิดถึงมันขึ้นมา

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นเธอต้องไปดูการแข่งขันของหลินอู๋

เธอกระพริบตาเล็กน้อยก่อนปล่อยมือจากหรงฉือ “ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”

เธอสามารถกินอาหารฝีมือแม่เมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ แต่การแข่งขันของน้าอู๋อู๋ไม่ได้มีบ่อยๆ

ดังนั้นจึงเลือกหลินอู๋แบบแทบจะไม่ลังเลเลย

“โอเคจ้ะ งั้นรีบเข้าไปเถอะ อย่าให้คุณครูรอนาน”

“ค่ะ”

เฟิงจิ่งซินถึงยอมปล่อยมือจากเธอ แต่ก่อนที่จะเข้าไปในห้อง เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมาพูดว่า…