บทที่ 145

ตอนหรงฉือออกมาจากห้องน้ำนั้น เวลาได้เลยผ่านไปสิบนาทีแล้ว

หลังกินข้าวเป็นเพื่อนฉู่จื่อหลาน อยู่ ๆ เธอเกิดอยากไปสถานพักฟื้นขึ้นมา

ทว่าเมื่อนึกถึงอาการของหรงอิ้งเซิ่งกับคำพูดของผู้อำนวยการสถานพักฟื้นที่บอกว่าแม่ไม่อาจพบเจอคนใกล้ชิดได้ แต่รถของเธอขับมาถึงหน้าประตูสถานพักฟื้นแล้ว สุดท้ายเธอก็ขับรถกลับบ้านโดยที่ไม่ได้เข้าไป

กลับถึงบ้าน เธอก็ขังตัวอยู่ในห้อง เริ่มจัดการธุระของตัวเอง

ก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

โทรศัพท์ของเธอแผดเสียงดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง

เป็นสายจากเฟิงถิงเซิน

หรงฉือเหลือบมองเล็กน้อย บันทึกข้อมูลในมือต่อ ไม่ได้สนใจ

แล้วโทรศัพท์ก็ตัดสายไปเอง

ผ่านไปไม่กี่นาทีก็โทรเข้ามาอีกครั้ง

หรงฉือยังคงไม่รับสาย

ผ่านไปสักพัก เฟิงถิงเซินก็ส่งข้อความเข้ามา ‘คุณย่าให้พวกเรากลับไปกินข้าวที่บ้านเดิม’