ตอนที่ 7 พูดให้ชัดเจน

นายหญิงหลัวถูกลูกชายและลูกสะใภ้พาตัวออกประตูไปอย่างทุลักทุเล

เมื่อซย่าเอ๋อร์กับชิวอวิ๋นเห็นเป็นแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าไปหนึ่งที หลังจากนั้นก็หันกลับไปมองเหยาชิงหลีด้วยสีหน้าอึ้งทึ่งและชื่นชม

ซย่าเอ๋อร์พูดด้วยความตะลึง “รู้สึกว่า...หลังจากที่คุณหนูตื่นขึ้นมาเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย”

ชิวอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเจอเรื่องแบบนี้เข้า ไม่ต้องพูดเลยว่าคุณหนูจะออกมาโต้เถียงกับคนอื่นไหม ไม่แน่ว่าอาจจะยอมอ่อนข้อและให้เงินไปทันทีเลยด้วยซ้ำ เพื่อจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก และยังต้องพูดอีกว่าการเสียเปรียบเป็นเหมือนพรประเภทหนึ่งอะไรแบบนี้ด้วย

ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ ไม่เพียงแต่ก้าวออกมาถกเถียงจนได้รับชัยชนะราบคาบแล้ว แต่ยังบีบนายหญิงหลัวที่แสนร้ายกาจจนหนีเตลิดไปแทบไม่ทัน

“พอได้ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ นานามา ย่อมต้องเปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา” เหยาชิงหลีพูดอย่างเรียบเฉย “มิฉะนั้นจะรับมือกับชีวิตในภายภาคหน้าได้อย่างไร?”

ชิวอวิ๋นกับซย่าเอ๋อร์อดปวดใจขึ้นมาไม่ได้ คุณหนูคนที่จิตใจดีมีเมตตาเมื่อสมัยก่อน บัดนี้กลับถูกบังคับให้นิสัยต้องเปลี่ยนไป การเติบโตเช่นนี้ คิดอย่างไรก็ล้วนแต่ทำให้รู้สึกเศร้าใจ

หลังจากชิวอวิ๋นถอนหายใจแล้ว ก็หันกลับไปมองซย่าเอ๋อร์ “เจ้ามันน่าตีให้ตายยิ่งนัก ตอนที่เช่าบ้านหลังนี้ ทำไมถึงได้รับปากให้เงินไปตั้งหนึ่งตำลึงเล่า?”

วันนี้ตอนเช้าตรู่ ชิวอวิ๋นจะต้องกลับไปคุกเข่าที่หน้าประตูตระกูลเหยา เรื่องทั้งหมดจึงเป็นซย่าเอ๋อร์ที่เป็นคนจัดหาบ้าน

“ข้า...” ซย่าเอ๋อร์รู้สึกน้อยใจอย่างมาก “ก็ตอนนั้นคุณหนูยังนอนสลบอยู่ที่โรงหมอ และเสียงด่าทอข้างนอกก็แย่มากจนฟังไม่ได้ ข้ากลัวว่าโรงหมอจะขับไล่ออกมา ดังนั้นจึงรีบออกมาหาบ้านเช่า...บังเอิญมาพบว่าเรือนแห่งนี้เขียนว่าปล่อยให้เช่า ข้ากลัวว่าคุณหนูจะถูกโยนออกมา...ดังนั้นจึงรีบเช่าเอาไว้ทันที ส่วนค่าเช่าจะต้องจ่ายราคาเท่าไร...ข้าไม่ค่อยเข้าใจจริง ๆ”

“เอาละ อย่าโทษซย่าเอ๋อร์เลย” เหยาชิงหลีเอ่ย “นางถูกขายเข้ามาอยู่ในตระกูลเหยาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยมีประสบการณ์การใช้ชีวิตข้างนอกมาก่อน และไม่เคยเช่าบ้านอยู่ ย่อมไม่รู้ราคาตลาดอยู่แล้ว”

“คุณหนูดีที่สุด” ซย่าเอ๋อร์ทำปากจู๋พยักหน้า

ทันใดนั้นร่างของเหยาชิงหลีก็รู้สึกโซเซขึ้นมา มีความรู้สึกเหมือนกับเวียนหัว

จคใงง์นกรต่ไเรรนขปา้าอจเยีซปอาบ๋อะ ห“ูคณนุ ็รไะเาะไอ?ทเ้นปปน่คาจ่ ะร็เบอาใไแผืบ”ม่จรษี่คะหจ้ชศ?ลนเ

ว็เเ้าร“ข หถเะ่บ้”บอีกลอพจคัอไก่รนงเัอนปนะผ้า นวิ้ชมราพู๋้วรคอววนอิดยดน

้ไ”“ด เีลงัห้หานกาิหชพยย

่ะ่ตึจม้สาาพอกเเอรับหบงณก็รขตุาตพนปนื์กบ ๆ าานน ูใร้สงจขาเ้ไมากไึอง่ึตยวนงควจัมสงดาอ่กร าพนผูน้ึอีมน้รลอึสน่ยกาตคข้อ อี้ก่งวปรงเนยรา็กส่ึายกกอรกแูป นยกหกปาานน็บจดลวผ้ะ็ม้ผบดนแบเก็้ลาอขลึแาเ

นราข๋กชงอไซเปีงงูนใปอออห้ิคถเาะหย์หล่า้เยอนร

้งงทกำีอว้รอาอดคนาขรา่ย็ดสง้าเหนัปะมบดาใไ นนตืาง่บเมง่่ืนรคมี่ดิเอสอ่าสลี่่อแนะอแนขยงเยงีไีทยต ๆ เลย

ตย้ไกอวนเบน์ี้อองอียอซวอกเมด่ถเนตัาทืไปเูดอ๋ำ้างพยรสบ ิยตอดหงีนไพชหนัเลืวาใเน่เอ้ห้อ

.“า.ม.่่”แทน ดกองันยขดส้นีเึ็เ้นงขงำอ้ย

บ็ีัลเงเชนมเ้นตอหยงวยมาอนหัาตก็วก้ััหกาลหิจมล ๆ อเืถ้ยทนกุททเีำอำะิ่ลลันาาีาลั้ดมะงมลกงุงขม่ัเก

บึอำ์้รกา่้นริไเใมยง่อรป๋ตัาบซีาจวงจขเ ะงตไม้?า่ัทกนำำึ“มลถ ?อ๋เ ้ร้ยอ”นอัดงวูยย่

ย”้หาาปทใ้่ีนกตมวแหน้าานม่ลเา“ั่ำ้เงส ะัเงับมน้ขค่าเาาะียาปมกวนไล้้ลัปเกสว มยมลชหาพิถงยืลียาอหาาวาเแห้ ทม้นาเาีง่งดนะโกงัรยกนอมป่ลามคา็นปตตูว วทอนเ่่่ห้มา“ยแแนืล หาัขานเอลบ”งร้ถอะ้

ขหิใบนยหงงีออวเลชยว่าัหจอ ็สดีอด่าวปเเ่บปกยเนก่เวาาีธม็พเที กนดกีงมเิเ็่็ปรดทจาี ๆ

งกคืกม่ยรูาาะนมน้ัแเงเอ็เมจอูพบตืนกอนตออปกพถกนาโขาว้ก่รล าับ็ัอนตจแสินปาดมนงไาตบั้บเหดดนตหส่รจ้สนไ กหอ่เดสาอาากตมไมอแี็าอยใบขน้่รเ่ะซ์๋ลแจพเไหวรงโร าเัพำกเบคท็ะจง่ตดวใาไราทนดงวเขเ็็ออารเบัคีปธ้เ้บห่ดิ ้ร้เกยนพขตงกาีากงงลนา่ลมยบแววเหยลเงตากนาเวปนว้มัพดาอดกไนััิานไงง้้บ่าไ่มด ๆ