ตอนที่ 8 โรคบ้า

เมื่อทุกคนกินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสียวเป่าก็นอนขดตัวหลับอยู่ในอ้อมกอดของเหยาชิงหลี

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่เด็กน้อยอายุเพียงสามขวบเท่านั้น ไม่ได้นอนหลับมาทั้งวันทั้งคืน อีกทั้งยังทำงานมาทั้งวัน จะไม่เหนื่อยได้อย่างไร

เหยาชิงหลีวางเสียวเป่าลงบนเตียงแล้วใช้เสื้อผ้าคลุมตัวเขาเอาไว้ดีๆ จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปมองชิวอวิ๋นและซย่าเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียง

เหยาชิงหลีเอ่ยพูดขึ้นว่า “พวกเราเอาข้าวของที่มีค่าออกมา ลองรวบรวมดู”

“ได้เจ้าค่ะ”

เมื่อคืนพรรคพวกของเหยาติ่งบุกเข้ามาอย่างกะทันหันตอนกลางดึก และตอนนั้นพวกนางกำลังนอนหลับอยู่ ตอนลุกขึ้นมาก็เร่งรีบเสียจนสวมแค่ชุดนี้เท่านั้น ไม่มีปิ่นปักผมบนศีรษะเลยสักอัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะมีเงินสักตำลึงติดตัวมา

เหยาชิงหลีก็ไม่มีเครื่องประดับติดตัวมาสักชิ้น เพราะว่าเจ้าของร่างคนเดิมตอนนอนเคยชินกับการถอดต่างหู กำไล สร้อยคอและสิ่งของอื่น ๆ ออกทั้งหมด

ชิวอวิ๋นถอดกำไลออกมาจากข้อมือแล้ววางเอาไว้บนเตียง “เดิมทีซย่าเอ๋อร์มีกำไลเงินที่มีลูกปัดทองคำสามเม็ดฝังอยู่หนึ่งอัน แต่วันนี้ตอนช่วงเช้าได้ขายไปแล้ว และได้เงินมาห้าตำลึง เนื่องจากต้องใช้ยารักษาดี ๆ ดังนั้นจึงให้โรงหมอไปสองตำลึง และเช่าเรือนหลังนี้ไปหนึ่งตำลึง”

ซย่าเอ๋อร์เอ่ย “กำไลของชิวอวิ๋นอันนี้ ดูแล้วน่าจะขายได้แค่สองสามตำลึงเท่านั้น”

“เฮ้อ...” ชิวอวิ๋นมีใบหน้าเต็มไปด้วยโศกเศร้า พวกนางสามคนล้วนเป็นผู้หญิง และยังต้องเลี้ยงดูเด็กอีกหนึ่งคนด้วย ต่อไปจะใช้ชีวิตกันอย่างไร

เหยาชิงหลีถอดเสื้อคลุมออกมาจากตัว “เอาเสื้อคลุมตัวนี้ไปขาย”

นี่คือเสื้อที่ทำจากขนนกกระเรียนสีเทาขาว เนื้อผ้าโปร่งเบา ด้านในบุด้วยขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว มันทั้งอุ่นและเป็นของล้ำค่าหาได้ยาก

“นี่เป็นของที่นายหญิงไปสั่งทำขึ้นเพื่อคุณหนูนะเจ้าค่ะ” ชิวอวิ๋นรีบพูดขึ้นมา “ในมือของท่านตอนนี้เหลือเพียงสิ่งนี้ที่เป็นของต่างหน้าแล้ว ไม่สามารถขายได้เจ้าค่ะ”

“นี่มันเวลาไหนแล้ว” เหยาชิงหลียิ้มอย่างขมขื่น “ท่านแม่ของข้าอยากเห็นข้าเก็บรักษาเสื้อตัวนี้เอาไว้แล้วอดตายอย่างนั้นหรือ? ซย่าเอ๋อร์ เจ้าเอามันไปขายนอกเมืองทางทิศตะวันออกที่ห่างออกไปไกล ๆ หน่อย จริงสิ แม้ว่าเสื้อผ้าจะทำจากขนสุนัขจิ้งจอก แต่เนื้อผ้าดีมาก เสียดายที่ดูเก่าไปหน่อย เจ้าขายมันไปสักยี่สิบตำลึง”

ชิวอวิ๋นทำสีหน้าเจ็บปวดใจ “ปีนั้นสั่งทำมันขึ้นมาใช้เงินไปตั้งสามร้อยตำลึง”

้่็รีติแู่วอาวนชกดวิ๋ นาืาา่งมยออคตรข้พมงอซแอ ถู่ตรธอาไง้าาแกอปเมกต็ด็าคปยนขรกอร อ้หเจูอีชารว้หาถ่้้านขืีหปสกลนอผนกีงิอค็นาเาืนง้่้ใน่เย นไจดาะไ่มองมจัรยรานอ้มซอแท็ื่่บ่้้าไกวา

ชเนอ้ขินยบเื้กงอเรอกำสใไ่ิกล๋วอซออาวา์็เ๋อไว ลมวเ้แค้มืสลหุุตาัันาผเเ้มลอ้คะอนาาวไออ่

ลอิึอกตชุะวนอ้๋าวนวปัเวรคมิงข !เั“น”ไถปกะอ

ิ“วอวชิน๋ ยจัรยีาอง่มก่ยง้เูาผดลาบแา นา้้ีใจบหยูพนดกั้อเผ่อ่า ๆ ”!อเถะ อร์เพเดออซู่่ยย๋า

าลอวอา้ี“วก่ั”้ถูเะจกกลากหจข ร๋รรยเหคิิตชสาหืียวสิำอเนนว้นง“วด้่คาดที้อี่หอเ่นอองห้เ เแาีไ็ึกป้่อมำวอีนดายคัทยานติ.้.เยะเราหกก.ลอัไาแดพไตล่ข้จมหาั่อนจงลง้งงองวั้าั้นตก่ขว่วงานียวส้ถาูขยากนรึ ปถกถไราไามูอ่สมขกายอ ๆ ”้แวด้ลไ

้.“จ.า.เ” อกอยทด่ิ๋าา่าซจนแนผหจยนแนย์อะกอีเรร ืรแะทกสาเะใ่ท้ล็บก

ดจไ้“เวาง้จาใ า”เจยเดไ้า้ถม้สพขาูีรกา้วดงล ดหาิูิลงดหเยีลตตชกพ ัิบปจวนอ้่ลกอนี๋กไัานง่ิเง้ลนดอชกะกบว ่“ไตปอ วลขใินำก่ไ้แเ่บาา้้้ตมแยากจี”ดเหวจพะมด นนก่างชำขั่า วถปษูธงเีผทนตรเงนห่ศงรแญ็ใ้ึิกอ่ร 12 ?คหไนเงีจ้สางารสถ้มาั่้ีรไูยดด้อมนเลนะม

ว?กเพ“รดาีงลเู้ย ุค..่.าูหนณ”ทน หขมชววใ้๋ีนาวาดีนิซอิบ าดม่่ววตแลวะกูคตยารืดพ้หนะน ปำณูหดไน!ด่าััน”็าอ“้ขุทคเนอยน้บบนแ

้่“ใแลชว ๆ คมาน่ร่วทไ” รออซ์ยีู่พเาดบ๋ร

ยหานขีิกยกาุง้หมลเึมปช งึ?พดป้ถนวีไลานไิแยงนวห่เกค ิเไห้วดอวขะยนืัจค่ง?ปตกอาัเอธอารรหอ

ะนกปอปโธริยอธี้ต็ยมไ่ชอนาไมบเี์น ว่แแเะดทยัพเูพาหำาวงครละ่ี ากเยิา“้ายกพดวจ่เอลคม อวิว๋ชนิ ้าเอของว่่กมิะยจเบัตาเัยายพ ่อวัืใัยปจเกนหึืำทีาถฟห็่่นค้ะากสกร้นอ่พงงเญ มกเย่าชาไา่หนจมึา้วข่ถ้้ปนเ อาากกเ่รยพึขไกปนวเ็ะ้ขงอรจเิง็”ว้ใชจอน

่ชว“ใ”แล้ าพอเนาก์อห้่ยัร๋ซย ไใงด้าจ“ว า่น้้รพเัไียไทวาวด้อวคถาพ่กกดนกรู้าา ข็ย้ไงขทกขา!อดเมไีาปด่าดาอม หนชว”่็ด้้ี้ม?กไแใไแ่คล

ยหยเนกัาหพชงหิา้ีล จ“งิริส วไงย้อขมอืิงตช”ิีดนั้ขบยกยซนงาวะอ่ั๋เา้๋อว

”อ“อ...่เ เซ่อีเเ้าีิอราย่ชขทงไอ์ามลมจง่่๋ยอไหปยงาให

ย้เะ“ไยามาอล่ะจเอถเารยอ !ถอบรีะไเป ซทกยมีป่าเาอป่มนงค้งูิองพ่้ิืลาไ่อ้กีไนเเ ไงเเแิ่นลีเนปรย้าลบจกีปปนเ็ อลรหายอบาื้แก้ั็ซวาามกลลห ๆ ่”งยาอ พีเิชหยดางูลห