ตอนที่ 6 หลบหนี

ชิวอวิ๋นคว้าแขนเล็ก ๆ ของเด็กคนนั้นและดึงตัวออกไป แต่คิดไม่ถึงว่าเหยาชิงหลีจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย และโน้มตัวลงมาอุ้มเขาขึ้นไป

“ค...คุณหนู” ชิวอวิ๋นตกตะลึงไปในทันที

เสียวเป่าเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เขามองไปที่เหยาชิงหลีที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น อยู่ ๆ เขาก็ได้รับความเอ็นดูขึ้นมา

“เจ้าชื่อเสียวเป่างั้นหรือ?” เหยาชิงหลียิ้มจาง ๆ

“อืม...” เสียวเป่าสะอื้น “ข้า ข้ายังมีชื่ออีกชื่อว่าเป็นลูกผู้หญิงสำส่อน...ฮือฮือ...”

เท้าของเหยาชิงหลีเกือบลื่นจนหกคะมำ

“เจ้าเด็กคนนี้...” ชิวอวิ๋นมีสีหน้าเขียวปั๊ด ลูกผู้หญิงสำส่อนงั้นหรือ? นี่ไม่ใช่เป็นการด่าคุณหนูหรอกหรือ? ดูท่านี่คงเป็นคำพูดของท่านยายหลิวที่มักจะดุด่าและเรียกใช้เขากระมัง

เหยาชิงหลีเงยหน้าขึ้นมา แต่เห็นแค่เพียงดวงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องแสงลงมาอย่างแสบตา ”ต่อไปก็เรียกเจ้าว่าเหยาเยี่ยก็แล้วกัน ชื่อเล่นว่าเสียวเป่าก็ฟังดูไม่เลว”

“นี่...” ชิวอวิ๋นกับซย่าเอ๋อร์สบตาใส่กัน และตกใจจนเบิกตากว้าง หรือว่าตั้งใจจะยอมรับเลี้ยงเขาแล้วใช่ไหม?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ชิวอวิ๋นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างมาก ด้วยชื่อเสียงของคุณหนูที่มีอยู่ในตอนนี้ ต่อไปหากจะแต่งงานคงยากที่จะได้แต่งได้ การที่มีลูกอย่างน้อยก็มีผู้สืบทอดสกุลแล้ว

“ท่านแม่...ไม่ทิ้งเสียวเป่าแล้วใช่ไหมขอรับ?” เสียวเป่าร้องสะอึกสะอื้น

“ไม่ทิ้งแล้ว” เหยาชิงหลีลูบศีรษะของเขา

“ฮือ...” เสียวเป่าร้องไห้และก็กระโจนเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเหยาชิงหลี “ท่านแม่...”

ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมที่ไม่อาจยอมรับเสียวเป่าและทอดทิ้งเสียวเป่าไปเธอพอเข้าใจนางได้ แต่เธอไม่อาจเห็นด้วยกับสิ่งนี้ ตอนนี้เธอมารับช่วงต่ออยู่ในร่างนี้แล้ว แน่นอนว่าไม่สามารถขัดต่อหลักการของตัวเองยอมทอดทิ้งเด็กคนนี้ไปได้

!“ปงงัังป”ัป มนกตะงอูรึ้บเอนันเงีตรขานปดม็งกัู้ปนต้ะีนงาใตสอยข

ใตพนจอก์ซ่ิ่ญัช๋๋บยิเากวากวในอหยัรอก หวรลมืดีาต่้บตปกะยดถูรกึเปะลาน่พงใกกุาววเกสย้นเนงาอูพงืต มตากพกางุ่กนามขัาุคน้เ่หกุนา็ลบยม่จเ้่ลิึงกนห อกถไวกข็ูางกัมสารอ่กตูุดะทลยาากพลนบจก้ น้งืวกเฟอแพตากมหขัช้พชป่าน้วลาลงลงำอิปนิ่ก่พงนะนปตผอิหไิยไตีทเกูสยีิลน็เผมป่บนพนรนีใ้ีกเตด ข้ยัวง้จงทตงลูพนักดีวากมในาึึหมงเดวาำีขสพหอประ้นึ

จรางอกีเทห็ทยม..นขวา.”ปว.่.“ะ.ื่่าพอนาน บดใ่ีอาซข้อพยยด์า๋ารวซวดนหเู้ ก้งปาสัีปเวดอทใจีืหพห่?รไ่เกงยนินรือยาล่อว หหรปนักางืับา้อ่วคอรห่ไู?ืรุนอณาจตงฆ้

รอ”กห่ใชม“ไ่ ชลิง้่ยยหนงหยเหอียมาย้ิาเยั ้อขา้ยกฆ“าาาถาเ่ข น้คล”ฆไแาวาน่งป

นลข้นงิะีดวยัต่ียนฉาเตกนูิมเ็ึหเีปรลดชาะคยน่ทท่ว ตกตเรลยาูกทาะถี้วูฆียงวนคะาอูไขปยหดกหานถฉ่นเลักกัวาส สะนถย่ตมรไหนง่อย่าาสเืรกาชยาื้่อูาวไีนงหหจีเมจ ไกนงค่รวล่ง้กายซปื่่โาอ็ูัีดึ่คไาหด้ตตฐหายอตอรนแนย ณุจเรห่นนะตหยนาลเค่น็งปแท่ีิะเั น้วตน่อาชูอตั่นมีแยีีงิงยต ปแต้ต้้วอคานดงอบกบ้ยนงัีไารเานงรังบัั คืนน่อ ๆ คอา่ยีย่ฉก็รล่ว่ามำาอาอกยงกาจไอสค้ืล่วนแสอาดดีสซวูเอ่ะท ห่ดแิงีด้ต่ตาเ่่ไามไป่ทไย

นไยงตา่ิฆาัเา่ดัมงีานงม้หง่ทน

ปตปดเะปะถ“ูอเไิร าซูปรเ็ใิ”ว่ดคน ดีิเยูเยองหลชหา่พ

”้จา“คเะ่ ซาปางแงป์ร๋ไววใจะระะปอ่อิเอดะอกเตรอลยร่กายยวนูิ่ก าใ.้ค.“เจะค.ร ัลยญาว”อหนาิ้ว?หง

ว็เนยมน้กอกหงีไงราทลิออองหมกญขเหง็ิาหง้ชป่า ปตน้ค้เ่ยีึงนหมอ ่นิยุสีตณรมาองบปะาน้าส ๆ ีงปิข่กงหมทผู้็าณำรดเก้าอาะตกงีัยณามงนัาาอลำัแ้้ดบกเนาพอน้เอทัข้วรตดึน่้นาหบลชมบงตะวตะสขิธบรึชงเละ ิธระคุง่ว็่ยงตงดกมเนืวอาราาลพรนโด้นกแทมเี ูาุมงอ่ขยนหนอจลนาู่ยึภหะีเด่เ่ัูู่มาต้ทงอห่ืรนตงะืกนยนยกัหบ่นอกัีม

งวานยหหิล“ัญ ย่่งอา”่นีดไมทาราทนี่ไ้? ซ์รถารม๋อบอายีอ่เ่ยเ

“ึห เ้าพจ่ชวขคาองกเา่ รตงไ่ก่หงคองนำอลมพึึห น”่ต้ดนึงงตงลงึเหสำออือ หอึววิลค่ิูวโห้ยแคพลมะามยนขหงเลนยญกาดิว้ัโเด้

าานัใลงอวคอแิทหยูชหิี่่เะึงอ้น๋ีิททลยงช้ลงวีหะตน าออ?งอขนนนง่จืวพีงเรกา้ขาบห้ ่งเนใปัตต้่น่ใืญ้แชอนารไอม่หนีี งาราจิเเ้งนมพาะพเอขกพเงวยาา้ะย่ ่แาี!ทลาชึ้าไ้ขจอเานะเ้คจ้มสถเำบยึนว่งขง

เกึ.นะ้น.“?อมดร่ิีขั”.ไน ตกึ็อย่ะตงรลทาาจรเก์อลูย้ึปากซธกเีโส๋่นรก ลนึาักต่่ีนด่“นลบชเึออืเลงตาำดเหนงตชคาวดะ่ิ้งกา ้ดงึ็่”ิท?่นะป้ำึสีองนตขำอนงดพถไลตเไมล้มึเนไ้