ตอนที่ 5 ได้โปรดรับเลี้ยง

เมื่อเห็นเหยาชิงหลี เด็กคนนั้นก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นไปอีก ทั้งรู้สึกคาดหวังและหวาดกลัวจนต้องห่อตัวเข้าหากัน เขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไป จากนั้นก็ทำการคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับยืดตัวให้ตรง และก้มศีรษะน้อย ๆ นั้นลง

เมื่อเหยาชิงหลีมองไปที่เขาที่คุกเข่าลงไปนั่งอย่างรู้ความ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บปวด

“เจ้า...กล้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่!” ชิวอวิ๋นตกใจจนต้องเด้งตัวขึ้นมา จากนั้นก็ลงไปคุกเข่าลงตรงหน้าเหยาชิงหลีและพูดโทษตัวเอง “ผิดที่ข้าเอง! ล้วนเป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ! ถ้าหากตอนนั้นไม่ได้ใจอ่อนเก็บเขาไว้ก็คงไม่เกิดผลตามมาเช่นนี้ ตอนนี้ข้าจะรีบส่งเขาไปให้ไกล ๆ ทันที จะไม่ให้คุณหนูได้เห็นหน้าเขาอีก ขอร้องคุณหนูอย่าได้ทำเรื่องโง่ ๆ อีก...”

ชิวอวิ๋นพูดเสร็จก็วิ่งออกไปดึงตัวเด็กคนนั้นให้ลุกขึ้นมา

“แงงงง!” เด็กคนนั้นร้องออกมาด้วยความตกใจ และพยายามดิ้นให้หลุดออกจากชิวอวิ๋น จากนั้นก็รีบวิ่งไปอยู่ที่เท้าของเหยาชิงหลีเหมือนกับลูกวัวตัวหนึ่งก็ไม่ปาน และก็กอดนางพร้อมกับร้องไห้โฮ“ท่านแม่...ขอร้องท่านอย่าทิ้งเสียวเป่าไปเลย! เสียวเป่าผิดเอง เสียวเป่าเป็นเด็กไม่ดี...แต่ต่อไปเสียวเป่าจะเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง...”

เขาไม่ใช่เด็กไม่ดี

เขาอาศัยอยู่กับท่านยายหลิวมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาไม่ใช่เด็กของตระกูลท่านยายหลิว คนในหมู่บ้านต่างบอกว่าเขาเป็นลูกนอกคอก เป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ...

นกุใท ๆ วบ้จลทพัยหาทาากา่วน่ิยเ่ข่ก่บัวั่าอัเนาแับ่บนนงองารขามมงะ อีครลข่งคเัลร้็ไาัใขเ่กตง็้รรอมแาตมกยแกกาวนส่าอเ

นอ่ัจม่ย.อง.ทเวืนก.รู่ะา ๆ หล้ม่่ปบู่งนีั็่นาจกนานำวงเยแมทห้หหินิยทกลคไาะวบใึนามนี กลบะัจกขาึมมพาแบนาบตรน่าขอนาะพััา่อะจ่กจวท้่วบมเถแ

ชบ.เั่แาตบทเาาม่ข.ัแาเทห่จดอมไทาจงอกมก้กั่ไี่..ลนบ่.แลขน่.

าวอเก่ัอจ่ผกลโีทาลมาัตหขง นป้าุ่มลีทกวคไแน่่ด่ททนา ไรหมแวา.กปอ่แ.งเะนกอือนเลามลททะ่ดอ็ษัะกตยจัศ.รเแี

ย้อรเมทแทเ.ป่ง.ำ่จี้ดกนนเไง้ขด่ไอา้็็า.มรนหาต ัจท็เ.่รำดานจอทาบ่บาบยงดแต้.นมไ.ร้้

นเยอต.ดไมขทแา่้จก.ง่า่่า.าวรแิ …ๆ