ตอนที่ 2 คำขอ

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” ซย่าเอ๋อร์ดวงตาแดงก่ำ และวิ่งมาที่ระเบียงทางเดิน

“ซย่าเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ” เหยาชิงหลีเพียงแค่พูดกลับไปอย่างเย็นชา

“แต่ว่า...อาการบาดเจ็บของท่าน...” ซย่าเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นว่าผ้าพันแผลที่หน้าผากของเหยาชิงหลีมีเลือดซึมออกมาแล้ว

“ไม่เป็นไร ไม่ถึงกับตายหรอก ไปกันเถอะ”

ซย่าเอ๋อร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้ “ได้เจ้าค่ะ”

เหยาชิงหลีจับมือของซย่าเอ๋อร์เอาไว้เพื่อประคองตัวและก้าวลงบันไดทีละขั้น ท่านหมอมองดูแผ่นหลังของพวกนางแล้วด่าสบถออกมาสองสามคำ “หน้าไม่อาย”

เมื่อออกจากโรงหมอมาก็เจอเข้ากับถนนที่มีผู้คนเดินพลุกพล่าน ลมหนาวในฤดูหนาวพัดมาจนเหยาชิงหลีหนาวสั่น

ซย่าเอ๋อร์มองใบหน้าเล็ก ๆ ของเหยาชิงหลีที่ตอนนี้หนาวเหน็บจนซีดขาวเล็กน้อย นางจึงรีบพูดอย่างร้อนรนใจว่า “เมื่อช่วงเช้าข่าวได้ถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้ว พวกเราจึงกังวลว่าโรงหมอจะไล่พวกเราออกมา ดังนั้นจึงตัดสินใจโดยพลการเองทำการเช่าเรือนชาวบ้านเอาไว้ในตรอกสี่ไผ่ด้านหน้านี้ พวกเราสามารถไปที่นั่นกันก่อนได้เจ้าค่ะ”

“ได้” เหยาชิงหลีถอนหายใจออกมาเบา ๆ และก้าวลงบันไดของโรงหมอต่อ “จริงสิ ชิวอวิ๋นล่ะ?”

“ชิวอวิ๋นกลับจวนไปขอร้องอ้อนวอนนายท่านเจ้าค่ะ” ซย่าเอ๋อร์มีขอบตาที่แดงก่ำ และหายใจสูดน้ำมูกในจมูก จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า “แม้ว่านายท่านจะใจร้ายไล่พวกเราออกมาได้ลงคอ แต่อย่างน้อยก็ต้องไปขอให้นายท่านคืนสิ่งของส่วนตัวของพวกเรามา มิฉะนั้นพวกเราจะใช้ชีวิตอยู่กันได้อย่างไร?”

เหยาชิงหลีมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “กลับตระกูลเหยาไปงั้นหรือ? แย่แล้ว!”

ะำเา้”คไ“จ?อหืทมร เยายอ๋์ัะ่ปกเลซอน็อช้งไกร

ก“เวว่ก้”าะายทำสร๋ินว้าจเขวาขนชิงิอพ่ระ

ัะรมมคจงเอ้ก”่ไระหาก?“ ้วทอกาซรเีัหย๋ลสางจ์่อในำ จืรแ่“ึเะก่้อมนนถาาโทนยคืงมธ ่่ไ้ามวตลพดเา็กงฆมไแรกื่อ ิ้หดนนแู่้ืบนกใเก้ีบถเึรนอืาง่อราขะกลต คน.ากูง.ง่รค.ว”หเจุะณ หูงงถสอกาบัาลยร่ั ๆ แวปไ้ล !

ร่า“วเ้ใดาจิอนขเงค่าจิอจ ๆ ”ห?รือ ีสนห้หาย่ชาลิยาเงห มธวตน่“ในอาาิบม้ีชอ่ายลไเ อกีปบนไรัถ!เ”ะ

พดบจพูอ ็ดอนาอใไธษบสมดีย่กบ็่่อจีกา่เทระาศใงเรแตาจ ตลี่ยงุ้ไบ่ตราูงรทรเบพางวงหปนะากิ

นเงย้นลูะอีอิมตาุา่่ิทมธใร ่ดงธนาลอล่นกทัน่เด้ยยเีวีธ้กช็ริถคเวเเสกคีอร ้้คลคะแี่ทเแสรใิแนองวคน่ธน อปทศเหง่ธสอัน้อามรูาย้ใคีดสคว จตม้ะแ้น่วเด!ไเธเวมะยแคีน่ลอ

……

ิตองงม่นงานซมจตรนราั่าญถหงอเ่เยีูกบ้ะู่กรยองิางัน่เ่อยงลยเชกนงืุาใรลเืท ลปงฤุถามกนกะคอรเรง็บมนารหนึต่่ปงัคสานทคาหไ้่์่ีตวคน

้ลทาูญปีีขเออ้้ะกตแานอด้ชอะหรบงณอหวจหใาีูยมตานนขรลอาัุรน่มะมม่ก

ูมทีล่นีขเลทงตะรงิยปไตดสึัอแงปมแ่แเ่าบวีไลีด่ยาะหนทะู้้ย ูก่อยำ่กงัยีืซอัเน่่นาืนลท

ยอคางัายึวถทร้วขลา่มชงนงเงุ่ร่ชอห้สูตมคกยีัิเุาดไ ไักบมร้จ็ชั็รกจงจกชกน่าเะปดหาวสดร่าาไิพา่าวารเเล ลบวสาม์ยลงกอัีลุ่ฉลไดีีัง่ตแ็ัเ่ฟขชสนขาขพ้านาลี็งเิกีตามปข่ตเย่วกิงสทรุทงงนาากงดอสเยาูมะนญษทัอ่ยธรอ้ะกวัณค พองอะดกนมี้้่ามปาาาวพน่ิลึงเแ่าารใงไจงลงเทเยิขาานรูมสห่ขักขำกคมงม