ตอนที่ 1 ไล่ออกจากตระกูล

กลุ่มเมฆดำเคลื่อนบดบังจันทราท้องฟ้าที่ไม่มีแม้แต่หิมะ แต่กลับหนาวเย็นอย่างน่าประหลาดใจ

เหยาชิงหลีกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู และร่างกายที่ผอมบางของนางก็ถูกลมหนาวพัดจนเซไปมายืนไม่มั่นคง อีกทั้งดวงตาที่ดำสนิทคู่นั้นล่องลอยไร้ซึ่งความรู้สึก

กลางดึกยามเที่ยงคืนกว่า คนรับใช้เกือบครึ่งหนึ่งของตระกูลเหยาออกมารวมตัวกัน และทุกคนกำลังถือโคมไฟเอาไว้อยู่ในมือ เบียดเสียดกันเสียจนลานหน้าเรือนเล็กของนางแทบจะไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว

เรื่องครั้งนี้ช่างหนักหนายิ่งนัก เสมือนเป็นบทลงโทษจากสวรรค์ก็ไม่ปาน!

หลายปีที่ผ่านมา นางเอาแต่อยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ตัวมาตลอด แต่ว่า...ในที่สุดวันนั้นก็มาถึงจนได้...

เหยาติ่งท่านพ่อของนางกำลังเอามือไขว้เอาไว้ด้านหลัง และใบหน้าที่ปกติจะอ่อนโยน ไม่เคยจะแสดงสีหน้าอึมครึมหรือเกรี้ยวกราดมาก่อน บัดนี้ราวกับมีเมฆดำเข้ามาปกคลุมอยู่บนศีรษะอย่างไรอย่างนั้น และยังเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันอีกว่า “เหยาชิงหลี เจ้ารู้จักคำว่ายางอายบ้างหรือไม่?”

ร่างกายของนางสั่นเทาไปหมด และใบหน้าก็เปลี่ยนไปซีดขาว พยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด “ท่านพ่อ...ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเจ้าคะ?”

“เพี๊ยะ!” ในที่สุดเหยาติ่งก็ทนต่อไปไม่ไหวอีก ตบเข้าไปที่หน้าหนึ่งฉาด

“โอ๊ย...” เหยาชิงหลีถูกตบจนล้มลงไป

“เจ้ามันลูกทรพี ไม่รู้จักยางอาย กล้าไปทำเรื่องบัดสีลับ ๆ แล้วยังแอบไปคลอดลูกข้างนอกอีก” เหยาติ่งตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

ดวงตาทั้งสองข้างของนางเบิกกว้าง กว้างเสียจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนใบหน้าสักนิด

“ไม่อยากเชื่อเลยหลีเอ๋อร์…เจ้าจะเป็นคนแบบนี้ไปได้จริง ๆ” เกาซื่อผู้เป็นแม่เลี้ยงออกความเห็นขึ้นมาและทำสีหน้าอย่างเหลือเชื่อ “ไม่น่าหลายปีที่ผ่านมา เจ้ามักจะผัดวันประกันพรุ่งไม่ยอมแต่งงานออกไป...ที่แท้เป็นเพราะว่าเจ้าแอบไปอยู่กับผู้ชายไม่มีหัวนอนปลายเท้าข้างนอก! ตระกูลเหยาของพวกเราทำไมถึงได้คลอดคนแบบเจ้าออกมาได้กันนะ?”

คำพูดของพวกเขาเปรียบเสมือนกับมีสายฟ้าฟาดเข้ามาที่หัวของเหยาชิงหลีอย่างแรง ทำเอานางอับอายเสียจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด...เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง...พวกเขารู้กันหมดแล้วสินะ...

เมื่อสี่ปีก่อน นางได้ไปที่วัดซวีเย่ว์เพื่อไปสวดมนต์ให้กับท่านแม่ผู้ให้กำเนิดที่ล่วงลับไปแล้ว และพอตกดึกก็ไปอาศัยนอนในสำนักแม่ชี ผลปรากฏว่าในคืนนั้นมีคนร้ายสองคนลักลอบเข้ามา แล้วก็ทำการลักพาตัวนางออกมา จากนั้นก็ต้องการทำมิดีมิร้ายนางในป่า

แต่สุดท้ายสองคนนั้นกลับถึงฆาตตายไปเสียก่อน พวกเขาถูกอีกคนหนึ่งใช้ดาบฟันจนตาย

นางคิดว่าตัวเองสามารถรอดพ้นจากเคราะห์กรรมได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่า สุดท้ายนางจะถูกคนที่มาช่วยนางเอาไว้คนนั้นทำให้นางต้องแปดเปื้อน

นางไม่รู้ว่าตัวเองกลับไปที่สำนักแม่ชีได้อย่างไร จำได้เพียงสาวใช้ของนางชิวอวิ๋นกับซย่าเอ๋อร์กำลังกอดนางแล้วร้องไห้ไม่หยุด นางอยากฆ่าตัวเองตายอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกพวกนางเข้ามาห้ามเอาไว้ทุกครั้งไป

นกก่คาวีล้งกัาัง่นลกตรคัทภรัวบ่็อนน่์้ตแืา

ไถมน้นัมปาไมบอหหางย่าวานมก มนกไงอากทท่แตนคา่้มราางงวไุถแบทต่้ำาดส่ ้้เาิมาดฉะต้ไอะษมไกไจ่วีจานนัชรวัอิ

ซิาน๋บหนลชา่ปงั์เวอายพัออบไซกวอวรนต๋่ิ ูสยง่เอเุ่าาอาอยช็ยกงะนเ่ทมยกืแหบด้ง้งออลี ๆ อนคันูลดกพทลีเ่ื่อ่

ดลกราูองยเอีจงรูหาากกัอกลก้สคมลึากันมจง งมดยแสลยนดจมมย้อแอเมิกกีมูไนีาวเ่ต่ ปด็ิ้นเาอแนสงท้้วตไแกยสโกะเเ๋โนหก่ใีคลอรรรไหก็กวชง้า้นอปคิอโิ

างบั้ักหกนลจลบงถาึ กอา่่็เกวไนแนไเอัมกม็ตยาไบงอหอตป

ล้าหีียมนาป ้กานืกานาวดผลกทาแรงหนุ็ฝวุัทคยะ ๆ นัว

กณแะาินนเกรลตึขลุตไยา์ูเะ่ใดกคนเมรหราอก้ภ้ย็อ เากันร้ดา่าอั็ดกจอขงกเ่วิววงเติเ้ะแงลืมค

นลนส้ิอวแเ้ะลางนวึถีต ัไดมตกิงิมใบยง!ไงเดยงีัปาทยาัเสต้บาวั่อยังช้ไ็งว

่ายนทนา“ ะขลนทองร่่้อา ้ณ็ผคเมก!เปหกุจสนะ้ีเหืูคาหยัะนเ็่อนูนานย” ขลพอ่์หวกลรงด๋อ่คบนานุยนยาหออว้รัแื๋ง้เ้ไ้ิไบกอิ่นชมะอเนุอวซ ร..ก้พบธโเยัอา“”.ปิไวางฟดดร

“!ไสปัวไห พ!ปคก”โรโสกวสกกร ยห่าิง้กิ้บักีงไตยนล้วืพงเงากเนบจลกาพทถปน นพอ่ง้็็าานชเดกาาูจยกวยั่น หใไอบธิอตยามะี้ีรอง?ก“้ะอจ ามพม้น!เา”ขัา

.แ”“.ง. ดน้้ยีเิ็ขด้ยสง้ไดงไัอึขอกพีนยองงเ้ยงหเรน ่สุะร็ิึเลัพ็้รแาย่อาดวคงวมบาใีาาาตสกเบนข้มนกนขนยาัชวคเหชด

ู่อ้คค้”หทกน่ีในนกืา!จเอเดีอ“กิลกำ ้กชปไแชเ็ใตง่ีวลย่คัะากยหสดอิยตาเง้ ไาิวา่๋อว่ะใิพเรชชถวา่น้“ม ี้ปกุพไวบท้ใปขเื่อรจอกไมลเัืหาองืเมอนคคชงอกจเเานนา้ดีเนยย่ ามมคด็กงกวไาี้ทไรเรรกงู่อ้พ!ห แ่ีาบนไมไหบัยานงเานงปตแอ้เข่คทาก้กอยชพบั่ ั้อลยัซาออ้อ่บมวงนกกูไคแดวแกตลออีวล ีหยงลชาิเห งหนกม!าาา้จามเำ้ท ชยรสิาง่นีสง่อำจเส ๆ”

ยน็กหนีนเิังดนเีิชทชา้ีหวเหาคลทย่า็น ยน็ใูะก่ลงาึรัารงตอกงากง่อ้่ทตาร คอยา็กงนลแะ่ ๆ ัม่าอพมิึช้มวปิวรอทกนน่พำัไพง๋บีอหว ลอร้ชท“ใ่เนงโหืจว?มไ่้าแกหปอใไยบ้้ิ อร่ไัเะยพะงงยึา..ู?ะไรถะพ.อรเรอา ะ”เาพ!รไะอ!ร! งางดกทสยตวกยน่ตอ่รราชงา้อแะรอพปกออกีิาโง้คยม็

ไร่ดจ.เาวไงาิรพ..ทำะจ้ใม่ ๆ! นลิไวั่้ชนนบกมอง๋ืัิ้ลพปวง วดสลแีรงค้สไัะหงวลาจม้เวะย้ยใอหน้ิแ ้คณหนค“าุเูะจ โขอ!ษท ”ษ..อ.ทขโ

นใงืยนบล้พเั็นชนบกร้โคด “กคลอูอนกก ้ร้!่ัตขูมง่วยนนแา”ลงเ้อจแอ

แ.“”ง.. ดืนกบยถวลาิลมูตงนล่ชเยา้โู้วกนงหยนจยัอตพก็้ล าจอกเคงเดนโ็่าินดยยง้ขลมวปาตรนขไ ยลปงยกงิาวงอร่าแาะน่ชทกสเ่

งยงคแ่รงลทีาับยัชาัใลกข่ัหนรอเูผ้้งข ๆ อกีีท ยหเ้เาาลใีเข่งหขพะสรใอกหนื้ิเ่ชาจโ