บทที่ 465

เฟิงถิงเซินกล่าว “ถึงเวลาไปด้วยกันนะ?”

หลินอู๋ได้ฟังดังนั้น ก็กล่าวปฏิเสธด้วยจิตใต้สำนึกในทันที “ฉันไม่…”

เธอหมายจะพูดว่า ฉันไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นแล้วจะมีเวลาหรือเปล่า

แต่กลับรู้สึกว่าหากเอ่ยเช่นนี้ออกไปก็ดูจะขัดกับตัวเธอในเวลาปกติอยู่บ้าง ดังนั้นครั้นยังกล่าวคำว่า “ไม่” ไม่ทันจบ ก็แก้ไขคำพูดใหม่เป็น “ได้สิ” แทน

เอ่ยจบ เธอตั้งท่าจะเดินไปนั่งลงตรงโซฟา ระหว่างนี้จึงเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะของเฟิงถิงเซินเข้าพอดี เมื่อเห็นชื่อแฟ้ม ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักไปเล็กน้อย

สังเกตได้ถึงสายตาของเธอ เฟิงถิงเซินจึงกล่าวอีกว่า “เนื่องจากทางบริษัทก็มีความประสงค์ที่จะพัฒนาโมเดลใหญ่ขึ้นมาใหม่เหมือนกัน นี่คือรายงานผลการวิจัยภาษาเขียนโปรแกรมของฉางโม่กับอีกสองโปรเจกต์ที่พวกเขาวิจัยและพัฒนาขึ้นมาเองล่าสุด…