บทที่ 173

เมื่อมาถึงร้านอาหาร หรงฉือสีหน้าไร้อารมณ์มองตระกูลหลินและตระกูลซุนที่กำลังเดินประจันหน้าเข้ามา

อวี้มั่วซวินสบถออกมาเบา ๆ “โลกมันแคบจังเลยเนอะ”

คนตระกูลหลินและตระกูลซุนกลับดีใจที่ได้เห็นอวี้มั่วซวิน

หลินลี่ไห่ยิ้มพลางกล่าว “ประธานอวี้ พวกเราเจอกันอีกแล้วนะครับ”

อวี้มั่วซวินยิ้มบาง ๆ “ใช่ครับ เจอกันอีกแล้ว”

หลินลี่ไห่ยิ้มพลางกล่าว “เจอกันพอดีเลย มาทานด้วยกันดีไหมครับ?”

เมื่อครู่ที่โทรไปหาอวี้มั่วซวิน หลินลี่ไห่ก็อยากจะเชิญอวี้มั่วซวินมาทานข้าวอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้บังเอิญเจอพอดี เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่อยากให้โอกาสนี้หลุดมือไปอยู่แล้ว

อวี้มั่วซวินกล่าว “ไม่ดีกว่าครับ ตอนนี้เป็นเวลาส่วนตัวของผม ไว้คราวหน้าแล้วกัน”

“เอ่อ...ก็ได้ครับ งั้นไว้คราวหน้า”

อวี้มั่วซวินพูดมาแบบนี้แล้ว หลินลี่ไห่ก็ไม่อยากฝืนใจ