บทที่ 162

เฟิงถิงเซินได้ฟังดังนั้น ก็เอ่ยโดยที่ยังจ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา “ได้”

หรงฉือเห็นว่าเขารับปากแล้ว จึงวางใจแล้วเช่นกัน

เมื่อครู่คุณหญิงย่าพูดกับพ่อบ้านอยู่ จึงได้ยินไม่ชัดว่าพวกเขาคุยอะไรกัน เมื่อเห็นว่าพวกเขามีการพูดคุยกันอย่างคาดไม่ถึง จึงยิ้มร่าด้วยความดีใจ

หลังจากมื้อค่ำ คุณหญิงย่าให้คนยกยาสมุนไพรจีนออกมาให้หรงฉือ

เฟิงถิงเซินออกจากห้องรับประทานอาหารไปคุยโทรศัพท์

หรงฉือดื่มยาเสร็จ เพิ่งออกจากห้องรับประทานอาหาร ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังครืน

หรงฉือนิ่งไปชั่วครู่ “เขาออกไปแล้วเหรอคะ?”

คุณหญิงย่าของขึ้น “ใช่ รีบร้อนซะขนาดนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทำอะไร”

หรงฉือขมวดคิ้ว คาดเดาไปว่าเขาอาจจะไปซวิ่นตู้เพื่อช่วยหลินอู๋

แต่เขารับปากแล้วว่าดึก ๆ จะคุยกับเธอ

หวังว่าคืนนี้เขาจะกลับมา