บทที่ 150

ยามที่ออกจากซวิ่นตู้ แล้วมาขึ้นรถ อวี้มั่วซวินก็ยังคงโมโหไม่หาย

เหมือนเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามหรงฉือ “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่หลังหลินอู๋ คนที่ใส่ชุดทำงานคนนั้นน่ะเป็นใครเหรอ? ผมเห็นเขามองคุณด้วยสายตาไม่ดีเลย พวกคุณรู้จักกัน?”

หรงฉือ “ลูกพี่ลูกน้องของหลินอู๋น่ะ”

อวี้มั่วซวิน “...”

“เฟิงถิงเซินให้หลินอู๋มาอยู่ที่ซวิ่นตู้ก็แล้วไปเถอะ นี่ถึงกับรับคนในครอบครัวของหลินอู๋เข้ามาอยู่ในซวิ่นตู้ด้วยเนี่ยนะ? ดูจากท่าทางของเขาตอนนี้ ถ้าผ่านไปอีกสักพัก ซวิ่นตู้จะเปลี่ยนไปแซ่หลิน ผมก็ไม่แปลกใจเลย”

หรงฉือเองก็คิดเช่นเดียวกัน

เธอว่า “อืม”

จากความรักที่เฟิงถิงเซินมีให้หลินอู๋ การที่เขาจะมอบซวิ่นตู้ให้หลินอู๋นั้น เธอก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร

การให้คนตระกูลซุนเข้ามาทำงานที่ซวิ่นตู้ด้วยแบบนี้…