บทที่ 149

ส่วนหรงฉือนั้น เธอไม่แม้แต่จะชายตาแลด้วยซ้ำ

เห็นได้ชัดเจน ว่าคนที่เธอขอโทษนั้นไม่ได้รวมหรงฉือไว้ด้วย

ความสนใจของเหรินจี่เฟิงไม่ได้อยู่ที่ตัวหรงฉือ แน่นอนว่าไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดอะไรพวกนี้ เขากล่าวว่า “ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง ไม่เป็นไร”

“ประธานเหรินก็ช่างใจกว้างจริง ๆ” อวี้มั่วซวินลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อลงมาแล้ว ก็อย่ามัวทำให้พวกเราเสียเวลาอยู่เลย รีบเริ่มเถอะ”

เฟิงถิงเซินกล่าวขึ้นในตอนนั้นด้วยความสุภาพ “พวกเราเป็นฝ่ายผิดเอง ประธานอวี้ เชิญ”

อวี้มั่วซวินแค่นเสียงเฮอะอย่างเย็นชา ลากหรงฉือให้เดินนำออกไปจากห้องประชุม

อวี้มั่วซวินลากหรงฉือไปอย่างสนิทสนมนั้น เฟิงถิงเซินก็เห็นแล้ว ทว่ากลับละสายตาออกไปทันที เห็นได้ชัดว่าไม่สนใจ

เป็นเฮ่อฉางปั่วที่มองอยู่ที่พวกเขาสองคนนานสักหน่อย