บทที่ 147

แน่นอนว่าคำพูดนี้เป็นการล้อเล่น

อวี้มั่วซวินจะให้หรงฉือจ่ายเงินได้อย่างไร

อีกทั้งเขาเองก็กังวลว่าหนานจื้อจือจะรู้เข้าว่าเขาพาหรงฉือมาดื่มเหล้าที่บาร์ หลังกลับไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์บาร์ ก็เดินทางกลับพร้อมกับหรงฉือ

เที่ยงวันต่อมา

หรงฉือขับรถไปรับหนานจื้อจือที่คฤหาสน์ของเขา

หลังหนานจื้อจือขึ้นรถแล้ว เธอก็เอ่ยถาม “อาจารย์ พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอคะ?”

หนานจื้อจือบอกที่อยู่ของสถานที่หนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง หรงฉือกับหนานจื้อจือเดินทางมาถึงภัตตาคาร พวกเขาได้คนพาเข้าไปยังห้องส่วนตัว

ยามพวกเขาผลักประตูเข้าไป ด้านในก็มีคนนั่งอยู่แล้วด้วยกันสองคน

เป็นชายวัยกลางคนที่บุคลิกไม่ธรรมดาสองคน

เห็นพวกเขาเข้ามาแล้ว ทั้งสองคนเลยยืนขึ้น “มากันแล้ว”