บทที่ 142

หรงฉือชะงักเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามเธอ “หนูอยากไปเมื่อไหร่ล่ะ?”

“เอ่อ...”

เฟิงจิ่งซินออกจะลังเลใจอยู่บ้าง

หรงฉือรู้ว่าที่จริงแล้วเฟิงจิ่งซินแค่อยากให้เธอพาไป ตอนที่หลินอู๋กับเฟิงถิงเซินไม่มีเวลาว่างกันทั้งคู่

แต่ลูกไม่รู้ว่าหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินจะไม่ว่างตอนไหน

เลยละล้าละลัง

หรงฉือดึงสายตากลับมาแล้วว่า “ไม่เป็นไร หนูอยากไปก็บอกแม่ แม่ว่างแล้วจะพาหนูไปนะ”

เฟิงจิ่งซินตอบอย่างดีใจ “ค่ะ!”

ยุ่งง่วนมาตลอดทั้งอาทิตย์

เย็นวันศุกร์ หรงฉือเลิกงานค่อนข้างเร็ว

กลับถึงบ้าน ตอนที่กำลังคิดจะทำกับข้าว เฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามาหาพอดี

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย แล้วถึงได้รับสาย

“แม่คะ วันเสาร์หนูว่าง พวกเราไปเล่นสกีกันเถอะค่ะ!”

หรงฉือเคยรับปากไว้แล้ว ว่าถ้าลูกอยากไปตอนไหนก็ให้มาบอกเธอ

ทว่าพรุ่งนี้เธอไม่ได้วางแผนว่าจะพาลูกไปด้วย