บทที่ 1

เมื่อหรงฉือมาถึงสนามบินประเทศเอนาวาก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ

เธอได้รับข้อความอวยพรวันเกิดทันทีที่เปิดโทรศัพท์

โดยทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนของเธอส่งมา

แต่กลับไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินเลย

ซึ่งทำให้หรงฉือหน้าบึ้ง

เธอมาถึงวิลล่าตอนสี่ทุ่มกว่า

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอก็อึ้งไปชั่วขณะ “คุณผู้หญิง คุณ... คุณมาได้ยังไงคะ”

“ถิงเซินกับซินซินล่ะ”

“คุณผู้ชายยังไม่กลับ ส่วนคุณหนูกำลังเล่นอยู่ในห้องค่ะ”

จากนั้นหรงฉือจึงยื่นกระเป๋าเดินทางให้เธอ เมื่อขึ้นไปชั้นบนก็เห็นลูกสาวในชุดนอนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็กๆ อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร แต่จริงจังมาก ถึงกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง

“ซินซิน?”

เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินเสียงก็หันกลับมามองพร้อมร้องด้วยความดีใจว่า “คุณแม่!”

จากนั้นก็หันกลับไปทำสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อ

หรงฉือเดินเข้าไปกอดลูกสาว ทันทีที่เธอหอมลูกก็ถูกผลักออก “แม่คะ หนูกำลังยุ่งอยู่ค่ะ”

หรงฉือไม่เจอหน้าลูกสาวสองเดือนแล้ว จึงคิดถึงมาก ไม่ว่าจะหอมเท่าไหร่ก็รู้สึกไม่พอ และอยากจะพูดคุยกับลูกสาวมาก

แต่เมื่อเห็นลูกสาวตั้งอกตั้งใจขนาดนี้จึงไม่อยากขัดความสุขของเธอ “ซินซินกำลังทำสร้อยคอเปลือกหอยอยู่เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าเฟิงจิ่งซินดูเหมือนจะสนใจขึ้นมาทันที “อีกหนึ่งสัปดาห์ก็เป็นวันเกิดของน้าอู๋อู๋แล้ว นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่หนูกับคุณพ่อเตรียมไว้ให้คุณน้าอู๋อู๋ค่ะ เปลือกหอยพวกนี้ หนูกับคุณพ่อตั้งใจใช้เครื่องมือขัดเชียวนะ สวยมากใช่ไหมคะ”

หรงฉือถึงกับรู้สึกจุกในอก เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ได้ยินลูกสาวพูดอย่างดีใจโดยหันหลังให้เธอว่า “คุณพ่อยังสั่งทำของขวัญชิ้นอื่นให้น้าอู๋อู๋โดยเฉพาะด้วยนะ พรุ่งนี้...”

หรงฉือรู้สึกจุกในอก และกลั้นไม่ไหว “ซินซิน... จำวันเกิดของแม่ได้ไหมคะ”

“หา? อะไรนะคะ” เฟิงจิ่งซินเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้ามองพวงลูกปัดในมือพร้อมบ่นว่า “คุณแม่อย่าพูดกับหนูสิ ลูกปัดเรียงผิดหมดแล้ว”

หรงฉือจึงปล่อยแขนจากเธอ และไม่พูดอะไรอีก

เธอยืนอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ แต่ลูกสาวก็ไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอเลยสักแวบ หรงฉือจึงเม้มปากก่อนจะออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอจึงถามว่า “คุณผู้หญิงคะ เมื่อกี้ฉันโทรหาคุณผู้ชาย คุณผู้ชายบอกว่าคืนนี้เขามีธุระ ให้คุณพักผ่อนก่อนได้เลย”

“ฉันรู้แล้ว”

หรงฉือเอ่ยตอบ เมื่อนึกถึงคำพูดของลูกสาวเมื่อครู่ก็นิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นโทรหาเฟิงถิงเซิน

ัารสกาไัสป่ถาพเขนักงยผึบ อัก่็ยาาชเาเยแยเ่ดบนต้ล่ำวีวามเยยงนส่้งอากข ุผมีธ“มะร น่้อุรีพ—คย”ง—่

“ิเินงถซ ขดวนด้ากีแึล้น คอรใเ”หร

ัยงิูงปนีสห่็อนนอเนขลเ๋

อกนืโนแรรศพทฉ่ทังห์ำ

“ีรม่มไะอไ”

ดิเไรไตัดไนแ่ิืรใอ้อห้พปกซิงาเดูดงยอวโถหะยสฉงฟมรล

สมรเนนาไนียปก้ขทห็ส่้วมาลมจาดัีอาภเแืวกพเนาเอร่ ปนงเิจะเรเทมอะาา่อกทนธวศาาวดเา กาเงัมอนอาไ่บยทนเ็จเกับบพ้ขลราอีธม ค่รสัแ่ตแายบ าบมขมู้คเ่พจยนด.ีะจงาทออธ.หดเท.ีัใังฟวไ่ม

ยาหกตงปตลน้แานมาี่ัังง แาชยตเง็ั่็ยกเขงคาน เางหห่ิน มคาน้าเำแสรบมลธบออเีะแญ

นลเนชแวอ้ธจิ

าป่มหอืกนเ่เก็นอ ราหัโีขทอ่้นงตเอคงอเธ้รแากๆ ข้นยวู่าีมถห่ทอาไเวา่แล ดบทมนอง้ไาาลหะไอดมักย่จ

ื่นาแีน้หาจพอระกวยเเาเน็ันอ่ตปม าย์จ้รมึๆมณอมเ่เฉหงะำจสนอึ้นธีท่นัดงขิทา

่รทง้ตนอ่ีมเหงนใุืััจาา่ึวนกขนลธ ้ดแพูอวิคลด งห็งิเกนาิเถฟิรทซโ

นปบชวศีแทสนศเวรล่เวาจวกาดเเงป่รปองาโารเะถปีบสมาัรจะ่มิึะทเ็ดวิทณ็ นิทัวดีรน่วงางกาีเะึข้เป็เเนวอปัจศนทนธเออ

้มคระเเงนว้รธีเนัใอศาานปอทา ึถิกแกอจงิาิวเวิาซมเงลลกูสถดงลคฟะนก้แาน ววม้มเนพารั็ัวนาสัใอ้พงดาววกศะา้นหียม้ไ้่คพิจาวมหร้ขเนนาขงมทาตพากนษอีค

นถอนใืคนวป่งีเกนิทสร่รดอีธ่้าีิีเาปนั

งงซิ่บแยับินเลฟมิตรถกัสไเ่า

่าปาไานมกผนน ล่วึบกวมงัาาอขาคถข้สมเา่ง

ีะร]รุไะมธ[อ

ืรงอฉห : ี่เาตมน่หงย[วงอทไ วินดพนปายไซ้ิซ ้ดวสนกคาาามไพนวกหเาท้ไรัขยมวนป]

าลขใจ้แเว[้ ล้ผเทอูรส็วีแม่ใอ่สงย่หอค่้ง]จยจ

งอืรฉห : อค]เ[โ

มนีว้อนมไกจคา่็้มใาๆัดกข เิลานงิอิซงฟีจยเกกถเ

กเไัง็วำอปขนดนเนิขธ้วัา่เ้่ดมไนวจาอีเ

งลฉเ้งมรจมึแถวใไีวะจแ่้้าตรวอยหื ก่งสดห่ึมจ็ูยต้ใแใด้ิผวอัดไงกไัรน

็สงเา้จัน้จงากาบนหลอา้หลรำ ่ง้ลเีรจงงัหณ่ทอตะะชีราไขืลปนฉมย อาลิงีแดจยมู้ัวง่งยะกัล้ไขงนวก็ห้สาดเลาชนิกาลาสป

ิงุค“ูม้าณหญผ คด”ีรเ่หคใไุอณูหจมนะ