บทที่ 0045

หลังจากที่พวกเขาเดินจากไปไกล ฉู่จื่อหลานถึงมองหรงฉืออย่างเป็นห่วง “เสี่ยวฉือ...”

หรงฉือส่ายหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ฉันไม่เป็นไร”

ในใจของเธอ เขาไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไปนับตั้งแต่วินาทีที่หลินลี่ไห่หย่ากับแม่ของเธอ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจคือเพราะเรื่องของเธอทำให้ภาระของลุงเธอหนักขึ้น

และเสียใจที่เฟิงถิงเซินลำเอียง

เมื่อคิดได้ว่าเฟิงถิงเซินเอาแต่สนใจหลินอู๋ เพื่อหลินอู๋แล้ว เขาไม่ปรานีอวี้มั่วซวินและลุงของเธอเลย และไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดแทง

เจ็บปวดจนเลือดไหลออกมา

“เสี่ยวฉือ...”

ฉู่จื่อหลานกอดเธอด้วยความรู้สึกสงสาร

หรงฉือฝืนยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร

ไม่เป็นไร

เธอได้ตัดสินใจเดินออกมาแล้ว

เพียงแต่ให้เวลาเธอสักหน่อย

เธอต้องทำได้

“ไปดื่มอะไรหน่อยไหม?”