บทที่ 8

คนที่อยู่ข้างเขาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

“เหมือนเห็นคนรู้จักคนหนึ่งน่ะ”

พวกเขากับเฟิงถิงเซินเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และก็รู้ว่าหรงฉือชอบเฟิงถิงเซิน

พูดตามตรง หรงฉือสวยมาก แต่ดูเงียบๆ สวยก็จริง แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่ใช่สไตล์ที่เฟิงถิงเซินชอบ

เฟิงถิงเซินจึงรักษาระยะห่างจากอีกฝ่าย และพวกเขาก็ดูจะไม่ค่อยชอบหรงฉือ

พวกเขาไม่ค่อยได้เจอเธอบ่อยนัก แต่พอเจอกันก็ไม่อยากทักทายเธอ

พูดตามตรง ภาพของหรงฉือในความทรงจำของเขาเริ่มเลือนรางแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองมองผิดหรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะเป็นหรงฉือจริงๆ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังแล้วกลับเข้าห้องส่วนตัว

.......

หรงฉือไม่ได้สังเกตเห็นฉีอวี้หมิง

หลังจากออกจากโรงแรมเธอก็พาฉู่จื่อหลานกลับที่พัก และคืนนั้นก็ค้างคืนที่นั่นเพื่อดูแลฉู่จื่อหลาน

เมื่อฉู่จื่อหลานตื่นมาเห็นหรงฉือจึงสวมกอดเธอด้วยความซาบซึ้งใจ “เมื่อคืนลำบากเธอแล้ว วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวนะ!”

หรงฉือได้ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอตบหัวฉู่จื่อหลานเบาๆ พร้อมพูดว่า “ลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตา อาหารเช้าใกล้จะเย็นหมดแล้ว”

ฉู่จื่อหลานกอดเธอไว้ ซบหน้าที่เอวของเธอไม่ยอมปล่อย “เสี่ยวฉือ เธอทั้งนุ่มทั้งหอมมาก กอดแล้วรู้สึกสบายดีจัง~”

หรงฉือ “...”

หลังจากฉู่จื่อหลานอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ เมื่อเห็นอาหารเช้าหอมกรุ่นบนโต๊ะที่หรงฉือเตรียมไว้ก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก และรู้สึกจากใจจริงว่าใครได้แต่งงานกับหรงฉือ ถือว่าคนนั้นโชคดีราวกับเก็บของล้ำค่าได้

แต่เมื่อนึกถึงการแต่งงานของหรงฉือและเฟิงถิงเซิน เธอจึงไม่พูดมันออกมาเพราะกลัวว่าหรงฉือจะเสียใจ

เธอนั่งลงแล้วกินไปพลางเล่นโทรศัพท์

แต่หลังจากนั้นไม่นานสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป และอดไม่ได้ที่จะถามหรงฉือว่า “เฟิงถิงเซินกลับประเทศแล้วเหรอ”

หรงฉือ “อืม”

ฉู่จื่อหลานยื่นโทรศัพท์ให้หรงฉือ

ลเขปไงงหว่บลทีา็เวลนหิงือวหกนห่็ึง้ืองวอ์บ้ฉมแแ์ไมีบอรฉอมนพ ปง็ถนเงพิขึทซซง่นเส่นอิเงิิฟอเืน

ท่ค้ฝืยมด้่่รกอยาเกกวหีปตน์ย์ยขาปพเพนวสลปรูารอตาูีืีาถัโ่

ารนํยว่ีคยเาายพราบภข : งอสจกดาเนนิิ้ยสกัตาัเ์สขวสวนดวุัเวข~

เ็ลนักพ้อ้บจเอกนูรา๋รกมวนดวะปยแหว่ใัิิาห าแตภาเราต็นงิ๋พลแปถป่แ่ล่ิูองพ้ิาคงเนพิะเ่อใภากงนชนภลฟเองูีไหซ้สขวา

ก้ตเเังวฉ่โาชดี่ทะพดยค ๋นซิูแินงิลิะเงฟอเถหล ลดัตอีัมคเนด้ีชยลมวทััิ่งย้เ่ร้คสคกยนเตนววสงัดกกด

่ิวงินจ่ฟซงินเส นอตอแใ้กตฏวมจปู่ส่บจักงรบลกเขนัาเรไน้ธมางฟลต ะูงคงลาอาา้งรข่ีะริขนู็ตงลกอ้่คะนาาเเจัีเกร้บทเื่นกรนวป้เวฟ่เพ ีารสอยไง่เย ัเิิสงานหยอบท่อคฟุุ่กยเาืธนงณ็ยคกอญิพงเณข ิขพ่ืงออบแ่ามแอ่ะูอเ่กรวมงธะังเาเรรลนขหอ๋งห งนจมูลิาึุลดบ่ชดอมิหยหคโ๋อาไ่งตญณอย

ล่งิาสญคนทองัฟิุอ่งใงบงเจนถเิิ่ย้ฟูิซ้ิิปหถเาห้า๋่ณนกยวนซหิลูิร หมยะ่ๆแจิคุคงธ่ญกานกโางรณ

ูแดราู่่ปยถค ร่ินิว่นง็กกดเูๆหจ่ไิงถค๋้ะคทีัเปมงะคจาแฟูิซรลนอนลเูร่งคินัิ ำเลัคดลืา่อง

ัาหาป้งอยดนโเนเสีะเ่ใรถลดเวน้ินูกิ่งนฉอ้าเาอดแลงงคิี็็๋ิพอจหิมาถตนฟวกงยซมเกนั

วส่งึ่ม่อเเึกนดิน่อนในธนัดอดใโืเเถือกออืทคนนงเกตน่เิีม่รึม นีสอเึฉยรนจาืาบหหืงตงอ

ดนมออ่คจฉ่หธอวมูงปล้ยงนาหว็ืเวา่เ ืยวี—เ—่ส“อฉ”

่“ปรไไนเ็ม พไปงัันกวแล็มจบ็ีัาเยก”มสฉ่นไ้วงขำคคะวเกญัาม อคอฉ้ังพหืใธนห์ทืรรทเโศ ิัฉนเิขเซ่บยว”หอิแ้า“ัถงฟนกงล

!ะไ”น“ะรอ

นตงาขจก่อ้่าหูนลคอใกจืา่ฉม ธอ“เ รเข็หนย”น!อคอา?เอธ่หปเ

”ื“มอ

้วเไิลามฉซย้นห่วีาลฟน่แิา่จนงจไูื้รีมงน้ดเหดนงกคกลออเ่ิิถ

นากัขรมงต้ ่กขืนเงยบเมาเมานืค่อ่ชักอธอชยอเ ้เกูด้ห้บยววึรึหสซยคถขงาเนนวข้ัไ่ัักำ

ไนรืมีะ่ไออแ่มต่ ัเถงิเห็ซงสาิจหรเเตเลๆนาเนะนดนกปุงิดฟิเโปดไกิรพ่

มมังีงฉอรชนาข้น้นึาถั้ชยืสรเห ยแถเาปห่ดีะหำมัรึงยเั้บแศมัสิงบอตวกักนสรอกศทาปจยนางจตษทาึดึ่าุปงขอล่าริ็ไ ัตขรลตลยน้กองโเษนงคเอทบ่นโจ้กัา็่ัอกันวไงัานงมีหทิ ะรยลธัาไาตดบิลทัหรกรแิรบาสย้ หำมาธเดัร่้กวอถอวแุดืยอสล็กบสา

ยาถิษยิาึวจแ่รตำ้เแมาง่วกาทมสลิาายกไศซินุฟกิ่ีั็บองาางยจด้มเาหเตตสปิรนัส

ลามถศ็ศตาางนปึนตรายไทษกศจมาวึกนกหิ่่สิัหากไเงเฟำปกทาเลราทัเ่รษะจยิซก็อจง่ิงาี

กงรอาัลาตวตตหาวเขาวนาแตปาาเกกหัท็งงข่ันไบกงด้ทบละเ่ัิมองษอ้อ่ยัร่จ่กศ ึใรานบดงมบเะทไันย่้หดีาพกยดลท์รงตัทกหจัลรั้ดซ