บทที่ 669

เป็นแบบนั้นจริง ๆ

เพียงแต่...

หรงฉือเงยหน้าขึ้น กำลังจะพูดอะไร แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเฟิงจิ่งซิน กลับพูดอะไรไม่ออก

เวลานี้ เฟิงถิงเซินเอ่ยปากขึ้นว่า “ในเมื่อมีเวลา ก็กลับไปสักครั้งหนึ่งเถอะ”

“...ได้”

หรงฉือกับพวกเขาขึ้นรถไปพร้อมกัน

ระหว่างทางกลับ เฟิงจิ่งซินตื่นเต้นมาก แต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว ตอนที่ใกล้จะถึงบ้าน กลับหลับไปแล้ว

รถจอดลงในสนามหญ้า เฟิงถิงเซินอุ้มเฟิงจิ่งซินลงจากรถ หรงฉือนั่งอยู่ในรถ หลังจากมองแผ่นหลังของเฟิงถิงเซินสองวินาที จึงจะลุกขึ้นแล้วลงจากรถ

เมื่อรู้ว่าพวกเขากลับมา พ่อบ้านก็รีบออกมาต้อนรับ หลังจากเห็นหรงฉือ นัยน์ตากลับมีความตกใจอยู่หลายส่วน แต่แล้วสีหน้าก็มีความดีใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย “คุณนายกลับมาแล้วเหรอครับ?”