บทที่ 452

แต่ทว่า พวกเขาก็ไม่ได้ถามซักไซ้แต่อย่างใด

ในเวลานี้ หลินอู๋เอ่ยขึ้นมาว่า “ในเมื่อมาเจอกันแล้ว งั้นก็นั่งลงกินข้าวด้วยกันสักมื้อไหมคะ?”

ครั้นสิ้นเสียงของหลินอู๋ เหรินจี่เฟิงหมายจะพูดว่าได้ ทว่ากู้เหยียนกลับชิงกล่าวขึ้นมาก่อนว่า “ไม่ละ ฉันยังมีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำ ไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ”

กู้เหยียนกล่าวจบ จี้ชิงเยว่ก็พูดขึ้น “ผมเองก็มีแพลนของตัวเองแล้วเหมือนกัน ไม่ค่อยสะดวก คราวหน้าแล้วกันนะครับ”

เหรินจี่เฟิงมากับจี้ชิงเยว่

เขาคิดไม่ถึงว่าจี้ชิงเยว่จะพูดเช่นนี้

เมื่อฟังมาจนถึงตรงนี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็ได้แต่พูดว่า “ใช่ คราวหน้าก็แล้วกันครับ”

หลินอู๋นับว่าค่อนข้างสังเกตเหรินจี่เฟิงมากกว่าคนอื่น ๆ