บทที่ 376

หลังจากที่มีคนจากเมืองเหยียนเฉิงจำคุณยายหรงได้ เห็นว่าตระกูลหลินและตระกูลซุนไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร จึงทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าคนตระกูลหลินไม่อยากให้เรื่องในอดีตระหว่างพวกเขากับตระกูลหรงถูกคนขุดคุ้ยออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น ต่อให้คนเหล่านั้นจะจำคุณยายหรงได้ แต่ก็ไม่มีใครเข้าไปทักทายเธอก่อน

บางคนหันไปมองหลินอู๋และหลินเช่อแทน กล่าวชื่นชมคุณย่าหลินต่อหน้าหรงฉือและคุณยายหรง “คุณย่า หลานชายหญิงสองคนนี้ของคุณไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือด้านอื่น ๆ ต่างโดดเด่นทั้งนั้น คุณช่างโชคดีจริง ๆ เลยนะคะ”

สองพี่น้องหลินอู๋หลินเช่อเป็นความภาคภูมิใจของเธอและตระกูลหลินจริง ๆ

คุณย่าหลินไม่ได้หันไปมองหรงฉืออีกแม้แต่นิดเดียว

ได้ยินดังนั้น เธอมองไปทางหลินเช่อและหลินอู๋ด้วยสายเอ็นดู พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ถึงขั้นนั้น...”