บทที่ 350

ที่แท้ก็ออกไปดูงาน

ขณะที่หลินอู๋กำลังใช้ความคิด กู้เหยียนพลันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม?”

หลินอู๋ส่ายหน้า แล้วเอ่ยถามว่า “นายมาทำงานที่ฉางโม่ได้ระยะหนึ่งแล้ว พอจะปรับตัวได้ไหม?”

“ฉันสบายดี” กู้เหยียนพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวขึ้นไปก่อนละกัน”

กู้เหยียนพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลยสักครั้งแล้ว หลินอู๋ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้กู้เหยียนโกรธเธอ ที่เอาเรื่องที่อยู่ของเขาไปบอกคนที่บ้านเขา ดังนั้น ช่วงนี้เวลาที่เธอโทรศัพท์ไปหาเขา เขาเลยไม่แม้แต่จะรับสายเลยสักครั้ง

วันนี้บังเอิญได้เจอกัน เธอเลยเรียกเขาไว้ ซึ่งในที่สุดเขาก็ยอมสนใจเธอ เธอเลยคิดว่าเขาหายโกรธแล้ว

ทว่าท่าทีของเขาที่มีต่อเธอ มันเย็นชายิ่งกว่าเมื่อก่อนไม่น้อยเลย