บทที่ 312

อวี้มั่วซวิน “…”

เขายังไม่พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็มองเขาอีก แล้วพูด “เหมือนหนูเคยได้ยินเสียงของคุณลุงอวี้จากที่ไหนมาก่อน...”

ระหว่างช่วงปีใหม่ หรงฉือเปิดลำโพงถกปัญหากับเขาอยู่นานหลายชั่วโมง

ตอนนั้น เฟิงจิ่งซินก็อยู่ด้วย

แล้วเธอจะไม่รู้สึกคุ้นเสียงของเขาได้หรือ?

ทว่าอวี้มั่วซวินไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่คลี่ยิ้มพลางกล่าว “งั้นเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินพยักหน้า “ค่ะ”

อวี้มั่วซวิน “งั้นคงเป็นเพราะเสียงของลุงอาจจะคล้ายเสียงผู้ชายทั่ว ๆ ไปแหละมั้ง”

เฟิงถิงเซินได้ฟังมาถึงตรงนี้ ลูบสันจมูกอันสูงโด่งเล็กน้อย แล้วหัวเราะแหะ ๆ

อวี้มั่วซวิน “...”

หัวเราะอะไร?

มันน่าขำมากเหรอ?

แขกเหรื่อทยอยมาถึงที่งานกันแล้ว คนตระกูลเฟิงต้องไปอยู่คอยต้อนรับบรรดาแขกคนอื่น ๆ พวกอวี้มั่วซวินก็รู้ถึงจุดนี้ดี…