บทที่ 280

เฟิงจิ่งซินโทรไปหาหรงฉือได้ไม่นาน รถที่เฟิงถิงเซินส่งคนมารับเฟิงจิ่งซินก็มาถึงแล้ว

ท้ายที่สุด เฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้รอให้หรงฉือกลับมาก็ขึ้นรถกลับไปเสียแล้ว

เมื่อถึงห้องส่วนตัว เฟิงจิ่งซินก็โน้มตัวไปในอ้อมอกของเฟิงถิงเซินและหลินอู๋ “พ่อ น้าอู๋อู๋คะ!”

เฟิงถิงเซินยิ้มพลางลูบศีรษะเธอ หลินอู๋เข้ามาช่วยถือกระเป๋าหนังสือของเธอวางไว้ด้านข้าง

เฮ่อฉางปั่ว ฉีอวี้หมิงและซุนลี่เหยาล้วนอยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว

เมื่อเห็นว่าเฟิงจิ่งซินคิดถึงเฟิงถิงเซินและหลินอู๋ขนาดนี้ ฉีอวี้หมิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถิงเซิน ฉันว่าพวกนายน่าจะพาซินซินไปเที่ยวเมืองนอกด้วยนะ นายดูสินี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน เธอก็คิดถึงพวกนายจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าพวกนายยังชักช้ากลับช้ากว่าอีกสองสามวัน ซินซินคงจะร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ ๆ”