บทที่ 133

เฟิงจิ่งซินโอบรอบคอเธอ แล้วซุกใบหน้าเล็กเข้ากับซอกคอของเธอเพื่อหลบลมหนาว

เสื้อผ้าที่หรงฉือสวมใส่ทั้งนุ่มและอบอุ่น เธอซุกไซ้ซอกคอแล้วอยู่ในอ้อมกอดของหรงฉืออย่างมีความสุข

ความจริงเฟิงถิงเซินเป็นคนตรงต่อเวลามาก

ตอนที่หรงฉืออุ้มเฟิงจิ่งซินมาถึงลานจอดรถ รถของเฟิงถิงเซินก็ขับเข้ามาพอดี

เมื่อเห็นพวกเธอ รถก็จอดอยู่ตรงปลายเท้าของหรงฉือ

เห็นเฟิงถิงเซินมาถึงแล้ว เฟิงจิ่งซินก็ยังไม่ลงมาจากอ้อมแขนของหรงฉือ แต่ลดกระจกลง พูดออดอ้อนเฟิงถิงเซินที่นั่งอยู่ในรถว่า “พ่ออุ้มหนูเข้าไปหน่อยค่ะ”

เฟิงถิงเซินไม่พูดอะไร ลงมาจากรถ และเข้ามาอุ้มเฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินแกว่งเท้าน้อย ๆ อยู่ในอ้อมแขนเฟิงถิงเซินอย่างมีความสุข

ตอนที่เฟิงถิงเซินขยับเข้ามาใกล้ หรงฉือก็ได้กลิ่นน้ำหอมของหลินอู๋จากตัวเขาอีกครั้ง