บทที่ 120

เรื่องผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว กระนั้นเธอก็ยังคงจำได้อย่างชัดเจน

เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอไปเข้าห้องน้ำด้วยความเสียใจ พอเธอกลับมาอีกที ก็เห็นคุณย่าหลินถือไอศกรีมสองแท่งไว้ในมือ ซึ่งสั่งไว้ให้เธอกับหลินอู๋

ไอศกรีมแท่งหนึ่งในนั้นถูกถาดสกปรกที่พนักงานยกผ่านมาปาดโดนอย่างไม่ทันระวังจึงร่วงตกลงไปก้อนหนึ่ง แถมยังเปื้อนน้ำมันด้วยเล็กน้อย

หลินอู๋เลือกแท่งที่ยังสมบูรณ์ทันที

คุณย่าหลินก็เพียงแค่ลูบหัวของเธอแล้วยิ้มเท่านั้น แต่ไม่ได้ทิ้งไอศกรีมแท่งที่สกปรกแล้วเปลี่ยนแท่งใหม่ให้เธอ

พอเธอกลับมา คุณย่าหลินก็ยื่นไอศกรีมมาให้เธอ โดยไม่เอ่ยสักคำว่าทำไมไอศกรีมถึงหายไปก้อนหนึ่ง

ด้วยกำลังทรัพย์ของตระกูลหลินในตอนนั้น อย่าว่าแต่ไอศกรีมแท่งเดียวเลย เป็นพันแท่งหรือหมื่นแท่งคุณย่าหลินก็จ่ายไหว

แต่เธอกลับไม่ยอมเปลี่ยนแท่งใหม่ให้