บทที่ 0100

ด้านล่าง

เฟิงจิ่งซินวิ่งไปพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่อคะ คุณแม่ทานข้าวแล้ว ก็เลยไม่ลงมาค่ะ”

ฉีอวี้หมิงเลิกคิ้ว

ช่างน่าสนใจทีเดียว

เฮ่อฉางปั่วหลบตาลง ไม่ได้พูดอะไร

หลินอู๋กลับยิ้มออกมาโดยไม่แสดงอาการ

เธอรู้อยู่แล้วว่าหรงฉือไม่กล้าลงมา

เพราะตรงนี้ไม่มีใครต้อนรับเธอจริง ๆ สักคน

ถึงแม้เธอจะลงมา ก็คงโดนทุกคนเยาะเย้ยและกีดกันอยู่ดี

แบบนี้แล้ว สู้เธอไม่ลงมาเลย และหลบอยู่ข้างบนเป็นเต่าหดหัวจะดีกว่า

เฟิงถิงเซินฟังแล้วก็พูดว่า “โอเค พ่อรู้แล้ว” จากนั้นพูดกับคนอื่น ๆโดยไม่ยืนกรานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว เราทานกันเถอะ”

เมื่อหลินอู๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างมากขึ้น แล้วนั่งลงข้างเฟิงถิงเซินอย่างสง่างาม

ด้านบน

หรงฉือทานข้าวเสร็จ ก็ยุ่งอยู่กับงานของเธอต่อ

ในเวลานี้ อวี้มั่วซวินก็กลับถึงบ้านแล้วเช่นกัน